Официјално, првата личност во светот која некогаш била подложена на процедура на пластична хирургија бил Валтер Јео, англиски морнар од периодот на Првата светска војна. Овој храбар војник влегол во светските анали на медицината откако му била пресадена кожа со цел да се санираат разорните рани на неговото лице.

Неговиот животен пат бил полн со тешкотии од самиот почеток. Роден во 1890 година, Валтер никогаш не стигнал да го запознае својот татко, подофицерот Франсис Јео. Само три недели по доаѓањето на бебето на свет, Франсис загинал во страшен бродолом кога бродот „HMS Serpent“ се разбил во карпите крај шпанскиот брег, оставајќи зад себе само тројца преживеани членови на екипажот од вкупно 176.

И покрај ваквата загуба, Валтер успеал да изгради свој живот, па така во 1914 година стапил во брак со Ада Едвардс, со која подоцна добил две ќерки, Лилијан и Дорин.

Меѓутоа, мирниот семеен живот бил прекинат од војната. Како припадник на британската воена морнарица, Валтер се нашол среде пеколот на поморските судири. На кобниот 31 мај 1916 година, додека управувал со вооружувањето на бродот „HMS Valiant“ среде крвавата Битка кај Јитланд, доживеал страшни повреди.

Останал без очни капаци, со уништено лице

Покрај тоа што му било уништено лицето, при таа прилика останал и без двата очни капаци.

Токму оваа несреќа довела до неверојатен медицински пресврт. Валтер се нашол во рацете на сер Харолд Гилис, специјалист кој денес со право се нарекува „татко на пластичната хирургија“. Доктор Гилис во Лондон, во болницата „Кралица Мери“, за првпат формирал специјализиран оддел исклучиво за третирање на повреди на лицето, каде што несреќниот морнар бил примен во август 1917 година.

Таму, Јео станал првата личност во човечката историја кај која здраво ткиво било земено од други делови на телото и пресадено на лицето во вид на „маска“, а добил и целосно нови очни капаци. Секако, во тоа време, оваа пионерска интервенција била исцрпувачка и исклучително ризична. Само неколку дена по првите операции и поставувањето стент во ноември, дошло до опасна инфекција. Соочувајќи се со компликации, самиот доктор Гилис оштетениот дел од пресадената кожа сурово, но искрено го опишал, забележувајќи дека бил „во еден момент како да лебди во гној“. Била потребна деноноќна и ригорозна медицинска нега за да се спаси преостанатиот дел од новото ткиво.

По компликациите дошло до голем успех

По повеќемесечна борба и дополнителни естетски корекции, интервенцијата во 1918 година била оценета како успешна, иако неговите рани при отпустот од војската во 1921 година биле опишани како подобрени, но сè уште сериозни.

Валтер на крај се вратил во својот роден град Плимут, каде што ја дочекал староста и починал во 1960 година на седумдесетгодишна возраст. Значително подоцна, уметникот Педи Хартли ги искористил медицинските фотографии на овој неверојатен човек како мотив за својата изложба и започнал да ја истражува судбината на неговите потомци. Соочен со недостиг на информации за повоените години од животот на Валтер, Хартли изјавил:

• Валтер Јео последен пат отишол на третман во болницата во Плимут во 1938 година, но малку друго е познато за него - навел тој.

Заинтригиран од мистеријата на неговиот мирен семеен живот, уметникот додал: „Би било интересно да се дознае што му се случило во наредниот период.“

Она што засекогаш останува запаметено е дека овој морнар ненамерно станал пионер на новата ера во медицината. Неговата трагедија овозможила развој на хирургијата благодарение на која доктор Гилис и неговиот тим до крајот на својата кариера оперирале над 5.000 луѓе во повеќе од 11.000 интервенции.