Во германската влада и разузнавачката заедница владее сериозен судир околу тоа колку отворено јавноста треба да се предупреди за растечкиот ризик од ирански напади на германска територија.
Според информациите на „Њујорк тајмс“, канцеларот Фридрих Мерц и министерот за внатрешни работи Александер Добринт јавно го признаваат постоењето на ирански закани, но ги претставуваат како главно хипотетички. Од друга страна, шефовите на разузнавачките служби, особено на ниво на сојузните покраини, сметаат дека заканите се конкретни, итни и сè посериозни.
Според зборовите на неколку високи германски функционери запознаени со расправите, тие разлики предизвикале значителни тензии меѓу сојузната влада во Берлин и разузнавачите на терен. Четворица функционери потврдиле дека разузнавачките претставници приватно вршеле притисок врз политичарите да бидат поискрени кон граѓаните.
Мерц на 12 март изјавил дека се засилени безбедносните мерки околу еврејските, израелските и американските институции, но додал: „Во моментов нема информации што би укажале дека треба да претпоставиме зголемено ниво на закана на домашен терен“.
Разузнавачите, наводно, не се согласуваат со тоа. Приватно предупредуваат дека војната значително ја зголемила веројатноста за терористички напади на германска територија. Се плашат дека Германците, ако не бидат јасно предупредени, ќе ја потценат опасноста. Политичарите, пак, стравуваат дека јавното признавање на поголема закана би можело да предизвика паника.
Германија стана непријател на Иран бидејќи дозволи неограничено користење на своите воени бази за американски операции на Блискиот Исток. Поради тоа, функционерите стравуваат од бомбашки напади, саботажи и други „хибридни“ акции што би можеле да ги изведат ирански прокси-групи.
Иранските разузнавачки служби сè почесто користат посредници, криминалци, бајкерски банди и трговци со луѓе, наместо сопствени агенти, што го отежнува докажувањето на врската со Техеран.
Пред почетокот на војната биле идентификувани околу 50 ирански заговори само во Германија.
Особено се загрозени еврејските институции, а за две од нив во моментов се смета дека се предмет на активни ирански заговори.
На мета се и иранските дисиденти кои живеат во Германија. Според информациите, ирански агенти се мешале меѓу 250.000 демонстранти во Минхен во средината на февруари, им се заканувале на луѓе и испраќале пораки до нивните семејства во Иран.
Германските истражители испитуваат дали ирански посредник стоел зад нападот врз израелски ресторан во универзитетскиот кварт во Минхен минатиот месец.
Напаѓачите ги искршиле прозорците и фрлиле експлозивни направи. Никој не бил повреден. Одговорноста за нападот ја презела групата „Харакат Ашаб ал-Јамин ал-Исламија“, која претходно била поврзувана со иранско финансирање.
Портпаролот на Министерството за внатрешни работи, Леонард Камински, признал дека доказите за ирански заговори „се зголемиле“ за време на војната, но не ги коментирал внатрешните судири.
Портпаролот на Фридрих Мерц, Штефан Корнелиус, изјавил дека постои „едногласност во откривањето и насочувањето кон заканите со цел тие да се држат под контрола“, но не сакал да навлегува во детали за разликите меѓу политичарите и разузнавачите.
