Роботите што изгледаат и зборуваат како луѓе полека влегуваат во нашите животи, предизвикувајќи истовремено непријатност и фасцинација, и поставувајќи го прашањето дали постојат граници во нашето прифаќање на вештачката интелигенција.
Кога ќе видиме робот кој на некој начин наликува на вистинска личност, тоа може да предизвика специфично чувство на непријатност. Овој феномен е познат како таканаречената „долина на непријатност“ и претставува постојан предизвик за инженерите по роботика, особено при дизајнирање на хуманоидни роботи наменети да изгледаат и зборуваат како нас. Научниците од американскиот Универзитет Колумбија се занимаваат со овој проблем, фокусирајќи се на синхронизацијата на движењата на усните и говорот, со цел роботите да изгледаат поприродно.
„Нашата цел е да го решиме овој проблем, кој во роботиката е занемарен“, изјави за „CNET“ Ход Липсон, професор по инженерство на Колумбија. Тој објасни дека роботите често делуваат „чудно“, затоа што нивните усни не ги имитираат човечките движења за време на говорот.
Потрошувачката роботика денес сè повеќе влегува во период на зголемен интерес. На технолошкиот саем „CES 2026“ беа претставени бројни роботи наменети за интеракција со луѓето, од "Atlas" на „Boston Dynamics“ до домашни роботи што можат да редат алишта. Дури се појави и робот во форма на желка за истражување на животната средина, што покажува дека 2026 година би можела да биде значајна за роботите во секојдневната употреба.
Меѓу најатрактивните беа хуманоидните роботи со тело, синтетичка кожа и експресивни лица. „Realbotix“ претстави роботи погодни за информативни пултови или емоционална поддршка, додека „Lovense“ прикажа робот за односи, опремен со вештачка интелигенција и кој „памети“ интимни разговори.
И најмалата несинхронизација меѓу движењата на усните и говорот може од интересен хуманоиден робот да направи застрашувачка машина, што покажува колку беспрекорната синхронизација на усните е важна за прифаќањето од страна на човечките корисници.
За да го решат тоа, тимот од споменатиот универзитет разви хуманоидно лице наречено „Emo“. Неговата силиконска кожа, поддржана со магнетни конектори, овозможува прецизни облици на усните за изговор на 24 согласки и 16 самогласки. За синхронизација на движењата на усните со говорот, тие користеле таканаречен „learning pipeline“ – процес кој собира визуелни податоци за движењата на усните и ги користи за тренирање на AI модел.
Врз основа на тие податоци, трансформаторот за движења на лицето ги претвора моторните наредби во синхронизирани движења на устата, што му овозможува на „Emo“ да „зборува“ повеќе јазици, вклучувајќи француски, кинески и арапски.
„Го избегнавме проблемот поврзан со поединечен јазик, така што трениравме модел кој оди директно од аудиоснимка до движења на усните. Не постои поим за јазик“, појасни Липсон.
Луѓето се навикнати на механичкиот изглед на роботите во индустријата или дома, но реалистичните лица стануваат сè поважни како што технологијата на вештачката интелигенција овозможува разговор во реално време. Студии од Берлин и Италија од 2024 година потврдија дека вербалната емпатија и активниот говор се клучни за соработката меѓу луѓето и роботите, особено во сложени задачи, пишува „CNET“.
Во иднина, Липсон сугерира дека хуманоидните роботи можат да изгледаат речиси како луѓе, но дека дизајнерските елементи, како на пример сината кожа, јасно ќе покажуваат дека станува збор за машина. Таквата внимателна изработка би овозможила социјална интеграција на роботите без забуна или непријатност.
Денес
