Се откажале од животот за кој многумина сонуваат, а сето тоа поради чувството дека им недостига нешто важно. Нивното секојдневие изгледа потполно поинаку, но една погодност на современиот свет сепак не сакале да ја напуштат.
Сандра и Хозе од Шпанија ја напуштиле големата, модерно опремена куќа во Жирона и успешниот семеен бизнис за со своите четири деца да започнат живот далеку од градот, во планинскиот предел на покраината Хаен. Нивниот нов дом на почетокот немал електрична енергија, водовод ниту интернет, а сите шестмина морале да се приспособат на простор од само 40 квадратни метри. Денес живеат во двојно поголема куќа, спијат на футон-душеци поставени на подот, внимателно располагаат со парите и благодарение на технологијата успеваат да заработуваат без секојдневно да одат на работа.

Приказната за ова семејство привлече внимание на социјалните мрежи, каде што Сандра и Хозе, под имињата „Capitán Salvaje“ и „Crianza Salvaje“, покажуваат како изгледа одгледувањето деца во природа. Иако нивниот живот на прв поглед може да се поврзе со сè поголемите проблеми со кои се соочуваат Шпанците поради скапите недвижности, причината за нивното преселување била поинаква. Тие не биле принудени да го напуштат градот, туку одлучиле да се откажат од удобноста бидејќи повеќе не биле задоволни од секојдневието што го изградиле.
Пред да се преселат во планината, Сандра и Хозе живееле живот што многумина би го сметале за идеален. Имале простран дом, сопствена фирма, стабилни приходи и можност на своите деца да им овозможат бројни погодности. Сепак, деловните обврски и постојаната трка по материјална сигурност постепено почнале да им го одземаат времето што сакале да го поминуваат заедно.
„Наводно, имавме сè – имавме семејство, ќерки, сопствена фирма, голема и модерна куќа“, раскажала Сандра во разговор што на социјалните мрежи го објавил Арнау Серадо.
И покрај тоа, не чувствувале задоволство. Како што објасниле, имале впечаток дека нивното секојдневие се сведувало на работата, обврските и одржувањето на начин на живот што повеќе не им носел исполнетост.

„Во нашиот живот немаше животна цел“, признале тие.
Пресвртниот момент се случил за време на тридневниот престој во планината. Далеку од градската бучава и деловните обврски, за првпат сериозно размислувале целосно да ја променат средината. Сфатиле дека за пријатен живот можеби не им се потребни толку многу простор, предмети и пари колку што дотогаш верувале.
Во потрага по нов дом, почнале да разгледуваат сателитски снимки и така откриле стар семеен имот во покраината Хаен. Одлучиле да го посетат, иако не знаеле во каква состојба се наоѓа.
Таму затекнале мала куќа од само 40 квадратни метри, која девет години била затворена. Условите биле далеку од оние на кои биле навикнати, но одлучиле токму таму да започнат ново поглавје од животот.
Првите месеци од животот во планината биле особено тешки. Семејството морало да го организира секојдневието без инфраструктурата што претходно ја сметале за нешто што се подразбира, почнувајќи од електричната енергија и водата, па сè до стабилната интернет-врска.
Наместо да се откажат, постепено наоѓале начини да ги обезбедат основните услови за живот. Го приспособувале објектот на своите потреби, ги истражувале можностите за самостојно снабдување со енергија и учеле да ги користат ресурсите што им биле достапни.
„Не баравме самоодржливост – таа нè пронајде нас“, објаснил Хозе.
Во меѓувреме се преселиле во нешто поголема куќа, со површина од околу 80 квадратни метри, но не сакале да се вратат на навиките од претходниот живот. Просторот го уредиле едноставно, водејќи сметка секое парче мебел да има своја намена.

Наместо класични кревети, користат футони, тенки душеци што ги поставуваат директно на подот. Во вечерните часови ги осветлуваат просториите со црвено светло, бидејќи веруваат дека таквото осветлување помалку го нарушува природниот циклус на спиење. Црвеното светло навистина може помалку да влијае врз лачењето на мелатонинот во споредба со силното сино светло, иако конечниот ефект зависи и од интензитетот и времетраењето на изложеноста.
Се греат првенствено на дрва, а дел од електричната енергија ја обезбедуваат со помош на соларни панели. Сепак, самостојниот живот во природа не значи дека се целосно заштитени од проблеми. Силните ветрови и невремето во повеќе наврати ги оштетиле нивните соларни инсталации, поради што морале да вложуваат во поправки и дополнителна заштита.
Една од најголемите промени во животот на ова семејство се однесува на односот кон купувањето. Сандра вели дека порано, како и многу други луѓе, купувале работи што не им биле неопходни, додека сега секое купување внимателно го планираат.
„Многу внимателно ги следиме нашите трошоци. Нашите деца немаат по три пара обувки, туку по еден пар за секоја сезона“, објаснила таа.

Нивната филозофија се заснова на тоа дека е подобро да се купат помал број квалитетни работи отколку постојано да се трошат пари на производи што брзо се заменуваат. Особено внимаваат на исхраната и настојуваат дел од намирниците да ги обезбедуваат самостојно.
„Исхраната е многу поважна, како и тоа да имате малку обувки, но тие да бидат квалитетни“, истакнала Сандра.
Го промениле и пристапот кон образованието на децата. Наместо редовно да одат на училиште, се одлучиле за образование од дома, кое го приспособуваат на семејниот живот и интересите на децата.
Сепак, ваквиот начин на образование во Шпанија отвора и правни прашања, бидејќи за децата на возраст од шест до шеснаесет години е задолжително основното образование во рамките на законски уредениот систем. Поради тоа, образованието од дома не е едноставна алтернатива што секое семејство може слободно да ја избере без правни последици.
Сандра и Хозе, сепак, сметаат дека животот во природа им нуди на децата поинакви можности за учење, развивање самостојност и поминување време со родителите.

Иако ја напуштиле урбаната средина, не се откажале од современите технологии. Напротив, токму интернетот и дигиталните алатки им овозможуваат да го финансираат начинот на живот што го избрале.
Хозе по професија е програмер, а пред преселувањето имал фирма со вработени. Денес работата ја организира поинаку, потпирајќи се на автоматизацијата и алатките за вештачка интелигенција, кои му овозможуваат голем дел од задачите да ги извршува самостојно.
„Успеавме да создадеме екосистем во кој преку мобилниот телефон ги контролираме компјутерите“, објаснил тој.
Таквиот систем на работа му овозможува деловните обврски да ги приспособи на семејниот распоред. Наместо секојдневно да оди во канцеларија, може да работи од далечина, под услов да има пристап до интернет и потребната опрема.

Сандра, од друга страна, се посветила на проекти поврзани со родителството, животот во природа и поинаквата организација на секојдневието на семејството. Тие двајцата ги користат и социјалните мрежи, каде што ги споделуваат своите искуства, ги прикажуваат работите околу куќата и разговараат со луѓе заинтересирани за сличен начин на живот.
Свесни се дека нивното секојдневие содржи одредена противречност: сакаат да бидат што е можно посамостојни и помалку зависни од современото потрошувачко општество, но токму интернетот им овозможува приходи и контакт со остатокот од светот.
Сепак, не сметаат дека овие две работи меѓусебно се исклучуваат. За нив технологијата е алатка што ја користат кога им носи корист, а не нешто што треба да им го одредува целиот живот.
Животот на шестчлено семејство во релативно мала куќа, далеку од продавниците и вообичаените градски погодности, подразбира бројни обврски. Потребно е да се грижат за греењето, водата, електричната енергија, одржувањето на имотот и секојдневните потреби на децата, што бара поинаква организација во споредба со животот во стан или куќа поврзана со градската инфраструктура.
Сепак, Сандра и Хозе истакнуваат дека ваквото секојдневие повеќе им одговара. Иако имаат помалку простор и помалку материјални работи, сметаат дека сега располагаат со нешто што претходно не успевале да си го обезбедат – време што можат да му го посветат на семејството.