Меѓутоа, детската психологија нуди поинаква перспектива. Моментите во кои децата изгледаат најнапорно честопати се оние кога нивните мозоци се најмалку способни за учење од лутина.

Погрдните зборови во таквите моменти не градат карактер, туку создаваат страв, збунетост или срам. Вистинската вештина на родителството не лежи во наметнување контрола, туку во препознавањето на вистинскиот момент, во знаењето како да се воздржите и што да направите наместо тоа, пишува „Тајмс оф Индија“.

Кога детето е преплавено од силни емоции

Детето кое се наоѓа среде емоционален слом не глуми, туку е во состојба на дисрегулација. Неговиот нервен систем е преоптоварен, а рационалниот дел од неговиот мозок е привремено исклучен. Во таква состојба, карањето не служи како лекција; тоа само ја влошува ситуацијата.

Наместо тоа, намалете го тонот на гласот наместо да го кревате. Спуштете се на нивото на вашето дете. Понудете едноставни, смирувачки зборови како: „Јас сум тука за тебе“. Дури откако бурата ќе се смири, можете да почнете да давате нежни насоки. Емоционалната безбедност секогаш има предност пред коригирањето на однесувањето.

Кога се обидуваат да се изразат, но немаат зборови

Децата честопати преку своето однесување го изразуваат она што не можат да го искажат. Ненадејниот излив на бес, тишина или тврдоглавост може да биде манифестација на фрустрација изразена на единствениот јазик што детето го знае во тој момент.

Обидете се да бидете преведувач, а не судија. Помогнете му на вашето дете да го именува она што можеби го чувствува: „Дали си лут затоа што не беше по твое?“, „Кога децата се чувствуваат разбрани, нивното однесување често се смирува само од себе.

Кога прават ненамерна грешка

Истуреното млеко, заборавената домашна задача или скршените предмети обично не се акти на пркос. Тие се дел од учењето како функционира светот. Ако на грешките се реагира со лутина, децата почнуваат да го поврзуваат неуспехот со страв, а не со можност за раст.

Пристапете кон ситуацијата како извор на информации, а не како со проблем. Прашајте: „Што би можеле да направиме поинаку следниот пат?“ Ова го поместува фокусот од вина кон решавање проблеми, тивко градејќи самодоверба и одговорност.

Кога е изморено, гладно или престимулирано

Дури и возрасните имаат тешкотии да бидат трпеливи кога се исцрпени, а децата го чувствуваат тоа уште поинтензивно, без развиена способност за саморегулација. Она што може да изгледа како „лошо однесување“ често е само знак дека детето ја преминало својата биолошка граница.

Фокусирајте се на потребата, а не на реакцијата. Понудете му на вашето дете храна, одмор или мирна средина. Направете пауза пред да реагирате. Во овие моменти, превенцијата е многу поефикасна од казната.

Кога веќе се чувствува засрамено или виновно

Децата се посвесни отколку што покажуваат. Откако ќе направат нешто погрешно, многумина веќе чувствуваат внатрешна непријатност. Дополнителното карање во тој момент може да го продлабочи чувството на срам наместо да ги научи на одговорност.

Одделете ја личноста на вашето дете од дејството. Наместо да кажете: „Неодговорен си“, кажете: „Тоа не беше добар избор“. На овој начин, ја зачувувате самодовербата на вашето дете, а лекцијата останува јасна. Потоа, насочете го кон исправување на грешката, без разлика дали станува збор за извинување, поправка на штетата или донесување подобра одлука следниот пат.