Можеби звучи како сцена од некој напнат научно-фантастичен филм, но оваа зона навистина постои и се наоѓа во пустината во Мексико. Научниците веќе со години изнесуваат прилично смели претпоставки за овој феномен, но дури и нивните објаснувања звучат целосно неверојатно.

Локалните жители со причина му го дале на ова место името „Зона на тишината“, бидејќи таму владее тешка и мрачна тишина која едноставно ја притиска психата. На оваа необична територија често исчезнуваат туристи, секоја електроника во секунда престанува да функционира, а во воздухот понекогаш може да се забележи многу чудно светкање.

Оваа „Зона на тишината“ треба да се бара на самиот север на Мексико, во пустинскиот предел кој се вика Болсон де Мапими. Тоа е всушност огромна депресија опкружена со планини, каде што земјата е целосно исушена и испукана од екстремната жештина. Самата аномална територија зафаќа површина од околу педесет километри. Доколку таму по некоја случајност ви се расипе автомобилот, до најблиското село ќе мора да пешачите цели триесет километри, што дефинитивно не е наивна авантура.

Во дамнешни времиња на ова подрачје се наоѓал древен океан кој експертите го нарекуваат Тетис. Денес од таа огромна вода не останало апсолутно ништо, освен бескрајни песоци, камења и трнливи грмушки. Животните во широк лак го заобиколуваат овој крај, а единственото суштество на кое евентуално можете да налетате е некоја отровна змија што се сонча на врел камен.

Интересно е и тоа што оваа сурова пустина се наоѓа на сосема иста паралела како и прочуениот Бермудски триаголник и египетските пирамиди, што многумина ги наведува на помислата дека токму во тоа се крие клучот на целата мистерија.

Необјасниви појави и средби со непознатото

Луѓето избегнувале да се населуваат во овие краишта уште пред повеќе стотици години. Оние малобројни земјоделци што сепак се обидувале да создадат дом таму редовно сведочеле за бројни бизарни појави. Од небото паѓале вжештени камења, а ноќе кон нивните куќи се приближувале сосема непознати луѓе со многу чуден изглед, се обидувале да разговараат со нив и потоа едноставно исчезнувале во темнината. Поради сето тоа, сите тие мали населби на крајот опустеле бидејќи жителите побегнале без размислување.

Она по што ова место е најпознато е фактот дека буквално ја „убива“ секоја форма на комуникација. Радио апаратите само шушкаат и на крај замолчуваат, додека сателитската навигација покажува целосни бесмислици или едноставно се исклучува.

Сведоците често раскажуваат дека на небото над пустината гледаат разнобојни светла кои понекогаш се собираат во една огромна светлечка топка, а потоа без никаков траг се растопуваат во ноќта. Понекогаш истата таа топка полека се спушта зад хоризонтот и тогаш низ пустината се пробива необјасниво зуење.

Многу храбри посетители тврдат дека таму виделе неидентификувани летачки објекти, па дури и дека комуницирале со вонземјани. Тие приказни се многу детални и живописни, но за жал никој не може да ги потврди со цврсти докази. Камерите таму во истиот момент престануваат да работат, додека мемориските картички трајно се оштетуваат и стануваат неупотребливи.

Официјалната историја на Зоната на тишината започнува во 1930 година и се поврзува со еден мексикански пилот кој се презивал Сарабија.

Додека неговиот авион летал над пустината, целата навигациска опрема одеднаш откажала, радиото почнало да крчи, а стрелките на сите инструменти паднале на нула. Леталото станало целосно неуправливо, а пилотот веќе се простил од животот верувајќи дека ќе се сруши. Сепак, кога леталото излегло од зоната на аномалијата, сите уреди повторно „оживеале“ и тој на некој чуден начин успеал да се врати во базата.

Строго чувани тајни и нови откритија

Сарабија во својот извештај прецизно ги навел координатите на ова проколнато место, но неговите претпоставени тогаш не му придавале никакво значење. Години подоцна во тој крај пристигнале работници од нафтени компании во потрага по нови извори на гориво, но ги дочекал сосема истиот проблем. Стрелките на компасите се вртеле како вртимушки, а токи-воки уредите биле расипани.

Најголемата неволја е во тоа што е невозможно точно да се означи на мапа каде тоа се случува, бидејќи самата локација на аномалијата постојано се поместува, како да е некој жив организам.

Вистинска паника настанала кон крајот на дваесеттиот век кога Американците од еден воен полигон лансирале ракета која целосно скршнала од својата траекторија и паднала директно во Зоната на тишината на мексиканска територија. Специјалците веднаш ги собрале остатоците и примероци од почва, но резултатите од тие анализи веднаш биле прогласени за строга државна тајна, па јавноста никогаш не дознала што навистина било пронајдено таму.

По тој инцидент со ракетата, мексиканската влада сфатила дека тука нема шега, па во близина изградиле вистински научен центар. Стручњаците таму работат и денес, но сè уште немаат единствен и конечен одговор на прашањето зошто техниката таму целосно „полудува“.

Постои една главна теорија која вели дека длабоко под земјата се наоѓаат огромни наслаги од железна руда и дека тоа всушност функционира како голем природен магнет. Тој магнет привлекува метални предмети, го нарушува работењето на инструментите и привлекува метеори кои паѓаат од небото, додека нивото на радијација притоа е сосема нормално, па за тоа не треба да се грижиме.

Неодамна во песокот на оваа мистериозна зона археолозите откриле урнатини од многу стара градба која неодоливо потсетува на опсерваторија за набљудување на ѕвезди. Никој со сигурност не може да каже колку се стари тие камени блокови, но сосема е јасно дека древните народи за ова место знаеле многу повеќе од нас денес.