Истражувачите и психолозите нагласуваат дека никој намерно не ја пренесува анксиозноста на децата, но моделите на однесување често несвесно се пренесуваат. Важно е да се разбере како се случува тоа, за да може тој круг да се прекине. Особено се издвојува еден стил на родителство кој може да го поттикне развојот на анксиозност кај децата.

Станува збор за т.н. „хеликоптер-родителство“, стил во кој родителите претерано го контролираат и го штитат детето од секоја потенцијална тешкотија. Иако произлегува од добра намера, истражувањата го поврзуваат со повисоко ниво на анксиозност кај децата.

Студија од 2015 година, која следела 900 пара близнаци и нивните деца, покажала дека децата повеќе наликуваат на сопствените родители отколку на нивните близнаци, што укажува дека анксиозноста не е само генетска. Децата ги набљудуваат грижите на своите родители и почнуваат да ги усвојуваат истите модели на однесување, пишува „YourTango“.

„Децата се многу вешти во препознавање на невербалните реакции“

Истражувањата покажуваат дека анксиозноста се пренесува и преку секојдневни ситуации, како што се набљудување на реакциите на родителите или слушање на нивните стравови. Се споменуваат и т.н. „негативни родителски однесувања“, кога родителите кријат или избегнуваат одредени ситуации поради сопствените стравови, со што на децата им испраќаат порака дека тие ситуации се опасни.

Исто така, ако родителите дозволуваат стравовите на детето да управуваат со нивните одлуки, детето никогаш не добива можност да се соочи со нив. Студија од 2018 година, која следела 422 деца во текот на осум години, покажала дека претераната контрола во раната возраст може да доведе до послаба емоционална регулација и поголеми тешкотии во училиште и во социјалните односи.

Терапевтите и психолозите истакнуваат дека децата кои немаат можност да се соочат со предизвици не ги развиваат потребните вештини за справување со стресот. „Децата се многу вешти во препознавањето на невербалните реакции, особено кај родителите“, објаснила психологинката Алиша Х. Кларк. Таа додала дека моделирањето на здрави начини за справување со анксиозноста им помага на децата да развијат сопствени стратегии.

Коавторката на истражувањето Таила Или советува: „Важно е на децата да им се овозможат предизвици соодветни на нивната возраст, за да научат дека можат да се справат со ситуациите“. Психологинката Ерика Волерман заклучила: „Кога правиме сè наместо децата, им порачуваме дека мислиме оти не можат сами да се снајдат и дека нема да биде добро“.