Можниот судир на астероид со Месечината кон крајот на 2032 година би можел да донесе невидени научни податоци, светлосен спектакл на небото и сериозна закана за сателитската инфраструктура во орбитата на Земјата.
Вселената ретко нуди однапред најавен настан што би можел да има последици и за Земјата. Тоа би можело да се промени во декември 2032 година, кога астероидот 2024 YR4, за кој веќе пишувавме, има мала, но мерлива веројатност да се судри со Месечината.
Орбиталните пресметки укажуваат на приближно четири проценти веројатност за удар на тој астероид во Месечината на 22 декември 2032 година. Се проценува дека астероидот е широк околу шеесет метри. Судирот би ослободил енергија споредлива со експлозија на термонуклеарно оружје со средна моќ и би го надминал најсилниот забележан удар на Месечината од 2013 година за шест реда големина.
Ново истражување објавено на preprint-серверот „arXiv“ разгледува какви нови научни сознанија би можеле да се добијат во случај на таков удар. Следењето на настанот во реално време би овозможило собирање емпириски податоци за екстремни удари што компјутерските модели не можат целосно да ги репродуцираат. Директно би можело да се набљудува испарувањето на карпите, создавањето плазма и однесувањето на материјалот исфрлен во вселената.
Блесокот од ударот би бил видлив од пацифичкиот регион, каде што тогаш би владеела ноќ. Денови по тоа, на местото на кратерот би се ладела стопена маса. Инфрацрвените опсерватории, вклучително и Вселенскиот телескоп „James Webb“, би можеле да го следат тој процес и детално да го проучат начинот на настанување на месечевите кратери.
Симулациите предвидуваат кратер со дијаметар од околу еден километар и длабочина меѓу сто и педесет и двесте шеесет метри, со базен од стопена карпа во центарот со дијаметар од околу сто метри. Споредбата на тој кратер со постојните би помогнала во реконструкцијата на историјата на бомбардирањето на Месечината. Ударот би предизвикал и глобален месечев земјотрес со магнитуда од 5 степени, најсилниот за кој се очекува дека некогаш ќе биде забележан, нудејќи редок увид во внатрешната структура на Месечината.
Исфрлениот материјал би тргнал и кон Земјата. До четиристотини килограми би можеле да го преживеат минувањето низ Земјината атмосфера, создавајќи бесплатна „обемна“ мисија за собирање месечеви примероци, и покрај силното загревање при влезот во атмосферата. Околу Божиќ 2032 година, бројот на метеори би можел да достигне врв од речиси дваесет милиони на час. Во делот од планетата што прв ќе влезе во потокот од остатоци од Месечината, тие би можеле да бидат видливи со голо око, вклучувајќи од 100 до 400 огнени топки на небото на час.
Паѓањето на остатоците би било концентрирано над Јужна Америка, северна Африка и Арапскиот Полуостров. Посериозната закана се однесува на сателитите во орбитата на Земјата, бидејќи верижните судири би можеле да го активираат таканаречениот „Kessler“ синдром, односно сценарио на неконтролирано умножување на вселенски отпад во Земјината орбита. Порталот „Universe Today“ пишува дека вселенските агенции разгледуваат мисии за пренасочување на астероидот и се соочуваат со тешки одлуки.
Денес
