„12 години работам на психијатрија, ноќе е најтешко“: Болничар откри што навистина се случува зад затворените врати

Точка

19/11/2026

15:02

1.732

Големина на фонт

а а а

Еве како изгледа суровата реалност зад затворените врати на психијатриска болница.

Заборавете на филмските сцени со врескање и синџири — реалноста зад затворените врати на психијатриска болница изгледа сосема поинаку. Болничар од Русија, кој ја работи оваа работа веќе 12 години, отворено проговорил за „Yandex Dzen“ за суровото секојдневие, мизерните плати и моментите кога среде ноќ состојбата на пациентите нагло се влошува.

Како што раскажува, луѓето најчесто се шокираат кога ќе слушнат со што се занимава. Едни извикуваат: „Леле, па тоа мора да е страшно!“, додека други физички се оддалечуваат од него како да е заразен.


„Чистачка во трговски центар заработува повеќе од нас“

„Веќе 12 години работам како болничар на психијатрија. Не сум ниту лекар ниту медицински техничар — според систематизацијата припаѓам на најниското ниво на персоналот, но всушност поминувам повеќе време со пациентите од кој било друг. Сакам да ви раскажам како навистина изгледа оваа работа, без хорор-приказни, но и без разубавување.

Ќе почнам од платата, бидејќи тоа ги интересира сите. Во внатрешноста на земјата заработувам околу 36.900 рубљи (24.000 денари). Ако работите со еден и пол работен ангажман, вклучувајќи и ноќни смени, можете да стигнете до 46.100 рубљи (30.000 денари), но тогаш практично живеете на работа. Најголемиот дел го сочинуваат додатоците за отежнати услови за работа, кои лесно се укинуваат. За споредба, чистачка во блискиот трговски центар заработува исто, понекогаш и повеќе. Премногу е тажно за постојано да размислуваме за тоа.“


Не би ни претпоставиле од што боледуваат

„На одделението поголемиот дел од времето е мирно. Луѓето гледаат телевизија, шетаат во дворот и разговараат. Покрај вас поминува пристоен, уреден човек и прашува кога ќе биде ручекот, а потоа ќе му го погледнете картонот и ќе видите дијагноза од која на почетниците им се крева косата на главата. Тука ја научив најважната лекција: постои огромна разлика меѓу ’страшна дијагноза‘ и ’страшна личност‘.

Дојдов тука на 27 години, од очај, бидејќи во градот немаше работа, а нè примаа без медицинска диплома, со завршена обука. Првите три месеци секој ден сакав да дадам отказ. Еднаш еден пациент ме плукна, друг пет минути ме држеше за рака и неподвижно ме гледаше в очи, без збор. Излегов во ходникот и само се потпрев на ѕидот. А потоа почнав да ги разбирам луѓето, наместо да ги гледам само нивните дијагнози.“


Приказни што ја враќаат надежта

„Лекувањето често дава одлични резултати. Да го земеме за пример Николај Петрович. Акутната фаза помина, но сè уште не е подготвен да си оди дома. Секое утро внимателно се чешла и прашува дали му се јавила сопругата, иако го напуштила пред три години. Секојпат му велам: ’Сè уште не се јавила, Николај Петрович‘, а тој само кимнува со главата и оди на појадок.

Од друга страна, имавме девојка на 22 години. Првите три недели беа пекол, но со терапијата целосно се промени — стана духовита, читаше книги и им помагаше на медицинските сестри. При отпуштањето ми се заблагодари, што ме затекна бидејќи пациентите ретко го прават тоа. Ваквите закрепнувања се почести отколку што мислат луѓето.“


Ноќните смени се најопасни

„Ноќе одделението е темно и тивко, а наша работа е секој час да ги обиколуваме собите. Меѓутоа, токму тогаш настануваат најтешките ситуации, бидејќи, според моето искуство, психотичните состојби можат да се влошат во текот на ноќта. Некој станува вознемирен, шета или зборува сам со себе. Тогаш треба да му пријдете и да го смирите само со разговор, без викање, пред да ги разбуди останатите.

Работата знае да биде физички исклучително тешка. Кога пациентот е крупен и агресивен, постапуваме според процедурата додека не пристигне помош, но тоа не е како на филм, каде што сè се решава за секунда. Имав модринки, ми ја кинеа униформата. По таква смена доаѓам дома и само се струполувам во кревет.

Често ме прашуваат: ’Зарем не се плашиш?‘ Првите шест месеци навистина беше страшно, но подоцна стравот го заменува професионалната претпазливост. Учите веднаш да препознаете кога некому му се менува состојбата според одењето, погледот и положбата на рацете.“

Она што најмногу боли

„Најмногу ме погодува кога кај некој пациент никој не доаѓа во посета. Со недели се тука, без семејството и пријателите, а ние сме им единствените луѓе на светот. Не можеме да ги замениме нивните најблиски, но секогаш застанувам да поразговарам со нив за обични работи — времето, фудбалот, животот.

Многумина си заминуваат по половина година, но јас останав 12 години поради одличните колеги и чувството дека некому навистина му сум потребен. Платата е мала, општеството не нè почитува, а во мензата постојано јадеме ист боршч. Сепак, ако некогаш се најдете во ваква болница, не плашете се од болничарите. Ние сме сосема обични луѓе, само сме навикнати на она на што повеќето никогаш не би можеле да се навикнат.“