„Viaduc de Millau“ е мост што се протега низ пејзажот на јужна Франција како огромна бела линија што поврзува две планински висорамнини.

Кога се гледа од далечина, тешко е да се поверува дека станува збор за автопат. Неговата витка структура, високите столбови и челичните столбови создаваат впечаток дека патот лебди во воздух, далеку над земјата. Затоа често се опишува како автопат над облаците, но зад неговиот речиси нереален изглед се крие еден од најамбициозните градежни проекти на модерна Европа.

Како се роди идејата за автопат над облаците?

Приказната за вијадуктот започнува долго пред да се појави првиот бетонски столб од долината. Градот Мијо, сместен во департманот Аверон, на југот на Франција, долго време претставуваше тесно грло на важна патна рута што го поврзува северниот дел од земјата со медитеранскиот брег. За време на туристичката сезона, илјадници автомобили минуваат низ градот, создавајќи огромни толпи. Патувањето што требаше да биде дел од одмор честопати се претвораше во часови чекање.

Француските власти бараа начин да ја подобрат сообраќајната поврзаност, но природата на областа претставуваше сериозен предизвик. Долината на реката Тарн е длабока и широка, а околниот терен е исклучително нерамен. Изградбата на класичен автопат би барала бројни засеци, насипи и сложени заобиколувања.

Решението беше едноставно и неверојатно амбициозно: наместо автопатот да поминува низ долината, тој мораше да се издигне над неа.

За реализација на проектот биле ангажирани британскиот архитект Сер Норман Фостер и францускиот градежен инженер Мишел Вирлож. Нивната задача беше да создадат структура што не само што ќе го реши проблемот со сообраќајот, туку и ќе се вклопи во еден од најубавите пејзажи на Франција.

Зграда што ја надминува Ајфеловата кула

Броевите што го опишуваат овој вијадукт звучат речиси нереално.

Долгае 2.460 метри, широк 32 метри, а највисоката точка е 343 метри над земјата. Ова значи дека е дури и повисока од Ајфеловата кула, чија висина е 330 метри со антената.

Структурата е потпрена на седум масивни бетонски столбови, од кои највисокиот достигнува 245 метри. На нивните врвови има челични столбови високи 87 метри, поврзани со коловозот со помош на челични затегнувачи. Вкупно има 154.

Челичната конструкција на патот тежи околу 36.000 тони, додека за целиот проект се употребени приближно 85.000 кубни метри бетон. Автопатот има две сообраќајни ленти во секоја насока, како и ленти за итни застанувања.

Особено е интересно што вијадуктот малку се закривува, следејќи ја конфигурацијата на теренот, наместо да биде целосно права линија.

Како да изградите мост што речиси ги допира облаците?

Изградбата на таков објект бара не само огромни количини материјали, туку и сосема поинаков пристап кон градежните работи.

Подготовките траеле дури 14 години, додека самата изградба била завршена за само три години, од 2001 до 2004 година. Во најинтензивната фаза, на градилиштето работеле околу 600 луѓе.

Еден од најголемите предизвици било поставувањето на челичниот пат. Наместо да се крева целиот сегмент од конструкцијата со помош на кранови, инженерите примениле процес познат како постепено туркање надолу.

Големи челични сегменти биле склопени на двата краја од долината, а потоа полека се движеле со хидраулични системи преку бетонски столбови, сè додека двете страни не се споиле над реката Тарн. За време на овој процес, биле користени привремени потпори и исклучително прецизни системи за контрола на положбата на конструкцијата.

Средбата на двете страни од мостот се случила на 28 мај 2004 година, на надморска височина од околу 268 метри над реката. Тоа беше еден од најважните моменти од целиот проект.

Вијадуктот беше официјално отворен на 14 декември 2004 година, а на церемонијата присуствуваше тогашниот француски претседател Жак Ширак.

Кога природата станува најголем непријател на инженерите

Висината и димензиите не биле единствениот предизвик. Областа околу Мијо е позната по силни ветрови, променливо време и густи облаци кои можат целосно да ја покријат долината.

На висина од неколку стотици метри над земјата, ветерот може да создаде сериозен притисок врз конструкцијата, поради што целиот мост е дизајниран да издржи тешки временски услови. Посебно внимание беше посветено на аеродинамиката на челичниот коловоз, стабилноста на столбовите и системот за затегнување што ја поддржува конструкцијата.

Токму овие услови го направија овој проект едно од најзначајните достигнувања на современото градежништво. Инженерите мораа да предвидат како ќе се однесува мостот не само под тежината на илјадници возила, туку и за време на силни ветрови и големи температурни промени.

Мостот, нова знаменитост на Франција

Денес, вијадуктот е многу повеќе од важна сообраќајна врска. Тој стана една од препознатливите знаменитости на Франција и дестинација што ја посетуваат љубителите на архитектурата, фотографијата, патувањата и инженерството.

Неговата изградба чинела околу 400 милиони евра, а проектот го спровела компанијата „Eiffage“, која ја презеде и долгорочната концесија за управување со објектот. За исклучително архитектонско и инженерско достигнување, вијадуктот ја доби наградата за извонредна структура на Меѓународното здружение за мостови и конструкции во 2006 година.

За посетителите кои сакаат да го видат одблизу, постојат точки за гледање кои нудат поглед на целата структура и долината Тарн. Особено импресивна сцена се создава кога облаците се спуштаат меѓу планинските висорамнини, така што бетонските столбови како да исчезнуваат во маглата, додека автопатот продолжува над нив.