Физички поактивните лица со Паркинсонова болест имале побавно влошување на помнењето и движењето во истражување со 294 учесници. Наодот е охрабрувачки, но не докажува дека вежбањето ја забавува болеста.
Физичката активност е поврзана со побавно влошување на помнењето и движењето кај лица со Паркинсонова болест, покажува истражување објавено на 7 октомври 2026 година во списанието „Neurology“. Како што соопштува Американската академија за неврологија, резултатите се охрабрувачки, но не докажуваат дека движењето е причината за побавниот тек на болеста. Пешачење во паркот Гермија, Приштина — архивска илустративна фотографија (2011). Фотографија: Burim / Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0. Не прикажува учесник во студијата.
Што следеле научниците?
Во студијата биле вклучени 294 лица со лесна до умерена форма на болеста, со просечна возраст од 66 години. Нивната состојба била следена до седум години, со годишни процени на когнитивните способности и симптомите поврзани со движењето.
Учесниците сами пријавувале колку време неделно поминуваат во физички активности на работа, дома и во слободното време. Тоа вклучувало брзо пешачење, пливање и домашни обврски, како и поинтензивни активности. Значи, истражувањето не се однесувало само на тренинзи во сала.
Според вкупното време на активност, биле поделени во три групи: до четири часа неделно, од четири до осум часа и повеќе од осум часа. Најактивната група покажала побавно опаѓање на когнитивните способности во споредба со најмалку активната, и по земањето предвид на возраста, полот и времетраењето на болеста.
Групно вежбање во Роквил — архивска илустративна фотографија (1988). Фотографија: Bill Branson / National Cancer Institute, преку Wikimedia Commons, јавен домен. Не ги прикажува учесниците во студијата.
Поврзаност не значи докажана причина
На тестот за помнење и размислување со најмногу 30 поени, проценетото просечно годишно намалување било 0,478 поени кај најмалку активните и 0,007 поени кај најактивните. Овие групни просеци не се прогноза за секој пациент.
Универзитетот во Синсинати нагласува дека разликите биле мали и дека учесниците на почетокот генерално имале добри когнитивни способности. Дополнително ограничување се самопријавените податоци за активноста, кои можат да бидат непрецизни.
Наодите не се доказ за излекување, ниту основа секој пациент да си постави иста цел за часови вежбање. За утврдување на причинската врска се потребни дополнителни истражувања. Резултатите не ја заменуваат индивидуалната медицинска процена.
Кавер: илустративна фотографија, обработена со вештачка интелигенција за Точка. Сцената не прикажува вистински учесници во истражувањето.
