Родителите денес имаат безброј прашања: Дали доволно работиме со детето? Дали треба да оди на уште една активност? Како да му помогнеме околу училиштето? Дали премногу му попуштаме или, сепак, сме премногу строги?

Психологот Михаил Лабковски смета дека одговорот често не се крие во тоа што уште треба да направиме за детето, туку во тоа што ние, како родители, треба да промениме кај себе.

Според неговиот пристап, родителската вознемиреност, стравовите и потребата за контрола често се пренесуваат на децата. Затоа, наместо постојан надзор, тој советува повеќе доверба и одговорности соодветни на возраста.

1. Сакајте го детето поради тоа што е, а не поради неговите успеси

На детето не му е потребна љубов што мора да ја „заслужи“ со добро однесување, оценки или медали.

Лабковски нагласува дека детето треба да се сака едноставно затоа што е наше дете – а не затоа што добило петка, победило на натпревар или го направило она што сме го очекувале од него.

Со други зборови, успехот на детето не треба да биде услов за родителската љубов и прифаќање.

2. Училиштето е одговорност на детето

Еден од неговите совети може особено да ги изненади родителите: не пишувајте домашни задачи заедно со детето, не му ја пакувајте училишната торба и не се претворајте во негов личен училишен асистент.

Се разбира, родителот треба да му биде поддршка кога е потребно, но Лабковски смета дека училишните обврски треба постепено да му се препуштат на детето.

Дури и оценките, според овој пристап, не треба да бидат причина за секојдневно испрашување, притисок и прекорување.

3. На детето му се потребни часови „неправење ништо“

Колкупати сте слушнале дека детето „го губи времето“ ако нема некаква активност?

Лабковски го смета токму спротивното. На децата им се потребни неколку часа слободно, неструктурирано време секој ден – без тренинзи, часови, домашни задачи и однапред испланирани активности.

Тоа е време во кое детето може да си игра, да му биде здодевно, да смислува што ќе прави или едноставно да не прави ништо.

Зашто и досадата може да биде важен дел од детството.

4. Не мора секое дете да оди на пет различни активности

Експертот ги советува родителите да не брзаат со интензивно учење кај деца помлади од шест или седум години.

Странските јазици, шахот и различните едукативни програми можат да бидат корисни, но проблемот настанува кога детето има пренатрупан распоред и кога од него постојано се очекува да учи и да постигнува резултати.

Детството не мора да биде подготовка за приемен испит.

5. Дајте му на детето одредена финансиска слобода

Лабковски советува децата да почнат да добиваат џепарлак уште на околу шестгодишна возраст. Идејата не е само во парите, туку и во тоа детето постепено да учи да донесува мали одлуки и да презема одговорност.

Според неговиот пристап, родителите не треба да го контролираат секој потрошен денар, ниту џепарлакот да го поврзуваат со оценките и училишниот успех.

6. Прво „ставете си ја маската“ на себе

Ова е можеби и најважната порака на неговиот пристап. Како во авион, каде што најпрво си ја ставаме кислородната маска на себе, така и родителот најпрво мора да се погрижи за себе.

Ако постојано сме вознемирени, исцрпени и исплашени за иднината на своето дете, тешко ќе можеме да му пружиме чувство на сигурност.

Затоа Лабковски им порачува на родителите дека пред да се обидат да го „поправат“ детето, треба да ги преиспитаат сопствените стравови, очекувања и потребата за контрола.

Дали се согласувате?

Можеби не е реално секој од овие совети да се примени во секое семејство. Сепак, некои од неговите идеи отвораат важно прашање: дали понекогаш толку многу сакаме да бидеме добри родители што забораваме дека на децата, всушност, им треба повеќе простор да бидат – деца?

Помалку контрола, повеќе доверба и доволно време за игра можеби звучат едноставно, но во секојдневниот живот честопати е многу потешко да се применат отколку што изгледа.