Светот радикално се промени од повоените децении до денес, но во малото италијанско гратче Небуно, на брегот на езерото Маџоре, едно нешто стои цврсто - Ана Поси стои зад својот бар. Со 102 години на рамената, оваа витална баба се смета за најстариот бариста во Италија, а вратите на своето легендарно кафуле „Бар Централе“ ги отвори на 1 мај 1958 година со својот сопруг Рене.

Нејзиниот единствен одмор беше во педесеттите години

Иако официјално се пензионираше во 1984 година на 60-годишна возраст, Ана никогаш не помисли да престане да работи. Нејзиниот последен вистински одмор и годишен одмор е забележан во раните педесетти години, кога поминала осум дена во Париз.

„Зошто би престанала? Мојот бар не е работа, тоа е мојот живот“, вели бабата Ана.

Нејзиниот работен ден сè уште следи строга рутина: станува околу шест часот наутро, а во седум часот го отвора кафулето, го подготвува просторот и лично ги услужува гостите. Цената на еспресо е 1,20 евро, додека капучино чини 1,50 евро.

Таа сама го води барот повеќе од половина век

Откако почина нејзиниот сопруг во 1974 година, Ана не го затвори барот, туку храбро продолжи сама. Во 1960-тите, нивниот бар беше главно место за излегување со отворен подиум за танцување и џубокс, каде што доаѓаа гости од околните градови, па дури и фудбалери на Милан, а денес нејзината ќерка Кристина и внуката ѝ помагаат во бизнисот.

„Работам сама како вдовица во овој бар веќе 51 година. Но, ми се допаѓа, бидејќи сакам да бидам меѓу луѓе. Тогаш се чувствувам добро“, објаснува Ана.

Сепак, таа забележува и како се промениле навиките на посетителите низ децениите:

„Порано, луѓето седеа, разговараа, играа карти... Денес секој гледа во својот телефон“, вели оваа неуморна баба, која, кога нема гужва, ги зема своите игли и плете.

Тајната на виталноста: Домашен колач од јаболка и малку лек

Нема комплициран рецепт за нејзината неверојатна енергија на 102 години - таа сака чај и парче домашна пита од јаболка за појадок, јаде многу мали оброци и се обидува постојано да го држи умот зафатен со задачи. Таа не носи очила, а од терапијата зема само половина таблета за притисок дневно.

„Главата сè уште ми работи, а коските ми се во ред. Не мора да им верувате на лекарите за сè“, вели таа низ насмевка.

Кога ја прашале дали сака повторно да го посети Париз, таа одговара во својот шармантен стил:

„Порано сакав повторно да одам во Париз, но тоа веројатно нема да се случи. Дури и не е важно, Французите не знаат како да прават кафе“, се смее Ана.

„Кога ќе ме нема, нема да има ниту бар“

Таа им остава на младите жени и на своите внуци едноставен, но вреден совет - да работат, да штедат и никогаш да не зависат од никого. Иако е свесна дека нејзината ќерка не планира да го преземе угостителскиот бизнис, Ана не се грижи за тоа што следи.

„Кога ќе ме нема, нема да има ниту бар“, искрена е Ана.

Сепак, сè додека ролетните на „Бар Централе“ се креваат во седум часот наутро, мештаните и туристите знаат дека зад шанкот стои жена која речиси 70 години прави кафе со душа и насмевка.