Името на канадската поетеса, есеистка и преведувачка Ен Карсон веќе со децении предизвикува длабока почит во книжевните и академските кругови, а со одлуката на Шведската академија нејзиното творештво беше крунисано со највисокото глобално признание – Нобеловата награда за литература за 2026 година.
Родена во Торонто на 21 јуни 1950 година, Карсон уште како средношколка зачекорила во светот на хеленската култура. Благодарение на професорот по латински јазик, научила старогрчки јазик, што судбински ја насочило нејзината кариера и воспоставило нераскинлива врска меѓу класичната старина и современиот поетски израз.

Нејзиниот образовен пат бил неконвенционален. Студирала на колеџот Сент Мајкл при Универзитетот во Торонто, од каде што двапати се откажувала, за повторно да се враќа и на крајот да се стекне со диплома за додипломски студии во 1974 година, магистратура во 1975 година, а потоа и докторат во 1981 година. Своето знаење од областа на грчката метрика дополнително го усовршувала на престижниот Универзитет Сент Ендрус во Шкотска.
Како ценета професорка и хеленистка, предавала класични јазици и литература на водечките светски универзитети, меѓу кои Принстон, Емори, Мичиген, Беркли, како и Универзитетот Мекгил, каде што раководела со постдипломските студии. Денес оваа авторка живее и твори во несекојдневното опкружување на Исланд.

Откако во 1987 година го привлече вниманието на меѓународната јавност со поетското остварување „Kinds of Water“, Ен Карсон изгради фасцинантен опус во кој границите меѓу поезијата, есејот и фикцијата постојано се бришат.
Меѓу нејзините најзабележителни дела се издвојуваат:
„Autobiography of Red“ (1998) – роман во стихови кој се смета за едно од ремек-делата на современата поезија.
„The Beauty of the Husband“ (2001) – дело наградено со престижната награда „Т. С. Елиот“.
„Wrong Norma“ (2024) – збирка која ѝ ја донесе Националната награда на критичарите и пласманот во финалето на Националната книжевна награда во САД.

Покрај наведените, неизоставни се и насловите „Float“ (2016), „Red Doc“ (2013), како и научно-критичката студија „Eros the Bittersweet“ (1986).
Како врвна преведувачка, таа му ги доближила на современиот читател бисерите на античкото драмско и лирско наследство, давајќи им нов живот на дела како Софокловата „Електра“, Есхиловата „Орестија“, како и на зачуваните фрагменти од поетесата Сафо во збирката „Ако не, тогаш зима“.