Беше позната по остриот јазик, а вака Ведрана Рудан пишуваше за мајчинството: „Љубовта кон детето убива на рати...“

Тажната вест дека хрватската писателка Ведрана Рудан почина на 77-годишна возраст по долга борба со тешката болест ги растажи многумина. На официјалната Фејсбук страница на Ведрана Рудан беше напишана порака: „Ведрана отиде во подрачје без сигнал“.

Ведрана Рудан, позната по својот остар јазик и провокативни ставови, која со децении беше една од најчитаните и најпродуктивни писателки и новинарки во овој регион, имаше две деца во својот прв брак, кој траеше 14 години, синот, Славен, и ќерката, Асја. Во подоцнежните години, таа ја пронајде среќата во својот втор брак, со адвокатот Љубиша Драгељевиќ, осум години помлад, со кого се омажи и со кого помина повеќе од три децении.

Таа често го опишуваше својот прв брак како тежок и турбулентен, а повремено пишуваше за децата во своите популарни колумни и книги со специфичен, честопати самоироничен и бескомпромисен став кон родителството.

Едно време, таа се осврна и на темата за безусловната мајчинска љубов.

Во продолжение транскрипција на целиот текст: 

„Многу рано сакав да имам деца. Не обрнував премногу внимание на барањето идеален татко кога ловев младенчиња. Во тоа време мислев дека сите мажи се исти. Високите мажјаци со широки рамена и големи раце беа во мода. Повеќето жени не ја гледаат својата љубов кон партнерот како нешто што ќе ја одреди нивната судбина. Тие обрнуваат повеќе внимание на изборот на венчаница отколку на тестирањето на идниот татко на нивните деца.

Кога ќе се заљубиме, не сме премногу изненадени. Постојано гледаме околу нас како страсната љубов се претвора во страсна омраза. Долгиот, бел фустан секогаш може да се претвори во краток. Ти, конечно, си осуден на пропаст. Постои безусловна љубов, постои љубов што е отпорна на бури, пожари и земјотреси. Мајчината љубов кон своето бебе. Беспомошното суштество се осмелува на сè и сè му е простено однапред.

Дали претерувам? Мојата пријателка ѝ даде куќа на ќерка си, а потоа изнајми стан за себе во нејзините седумдесетти години. Денес сопственичката ја принудува да излезе на улица затоа што ќе ја продаде гарсониерата. Тоа е нејзина вина. Дали е „виновна“? Што ако љубовта помеѓу мајката и нејзините младенчиња е нешто поголемо од животот? Друга пријателка го платила станот на својот син со готовина, му купила автомобил, му ги плаќа комуналиите, едвај преживува. Таа го прави тоа за свој душевен мир. Мајката ја мери својата среќа според среќата на своите деца.

Клучното прашање е, можат ли нашите деца да бидат среќни додека сме ние живи? Или тие стануваат бесконечно среќни само кога старецот ќе го напушти овој свет, од кого ништо не може да се извлече освен неплатената сметка за телефон, струја, вода и плаќањето за кирија на станот на закупецот? Исто така, постојат и трошоци за погреб. Децата се најсреќни кога стојат на работ од гробот на нивната мајка и плачат во неверување.

Јас го организирав мојот погреб. Му платив на човек да ми ја однесе урната со брод на отворено море и да ја истресе прашината во длабочините. До смртта ме „јадеше“ дете, по смртта ќе ме проголта риба. Тоа ќе биде најдобрата инвестиција во мојот живот, извинете, по животот. Срање! Моето дете сака печена орада во рерна која не се одгледува. Дали ќе бидам јадлива по смртта?

Што му дадов на моето дете што не морав? Нема да набројувам, сите го правиме истото. Да го избркав детето по средно училиште, ќе му помогнев, ќе се уништев себеси. Љубовта кон детето убива на рати. Кога разгалени деца од 10+, 20+, 30+, 40+, 50+... ни ја враќаат услугата како што секој човек им враќа на оние што се добри кон нив, тогаш сме воодушевени.

Му помогнавме на месото од нашето месо. Може ли да биде сра*е? Гледаме многу работи околу себе, но ништо не научивме. Месото од нашето месо може да биде сра*е. Се пишуваат книги за исклучоците, се снимаат филмови и серии. Секоја жена станува будала преку ноќ раѓајќи дете. Како што минуваат годините, ова ѝ станува појасно. Залудно. Дали е ова научено однесување? Или ние мајките сме само глупави риби кои не можат да одолеат на црв на јадица?

Го стегнав срцето, ги прекинав отровните игри. Зошто би го претворила сопствениот живот во пекол чекајќи мојот внук да ми се заблагодари за телефонот што му го дадов? Тој никогаш нема да го стори тоа. Тој е месо од месото од моето месо. Крешо знае, купувањето телефон е моја среќа. Да имам телефон купен со мои пари е негово право. Готово е. Рака на срце, кој навистина ми треба? Ја имам Пепика. Мачката не покажува никаков интерес за спорот за наследството. Всушност, некако сум сигурна дека таа сака да живеам долг и среќен живот“, напиша Ведрана во тоа време.

Во мај 2024 година, на Ведрани Рудан ѝ беше дијагностицирана ретка форма на рак на жолчниот канал. Дури и тогаш, на нејзиниот официјален блог и Фејсбук страница, таа продолжи да пишува за својата болест со еднаква доза на црн хумор и брутална искреност.