Иако изгледа дека „лесното дете“ е сон на секој родител, зад таквото однесување понекогаш може да се кријат потиснати емоции и незадоволени потреби.

Зошто „доброто дете“ може да биде причина за загриженост?

Психологот Марија Гамбино истакнува дека како терапевт најмногу е загрижена токму за децата кои секогаш се послушни, соработливи и прилагодливи.

„Колку детето е ‘полесно’ за воспитување, толку повеќе сум загрижена како терапевт. Децата што се мирни, послушни и секогаш соработуваат често се токму оние кои најмногу ги потиснуваат своите чувства и потреби“, објаснува таа.

Според нејзините зборови, таквите деца можат уште многу рано да научат дека нивните желби и чувства не се важни или дека за нив „нема место“ во семејната динамика. Поради тоа престануваат да ги изразуваат и се прилагодуваат на другите.

„Научиле дека не треба да ги оптоваруваат другите членови на семејството со своите потреби. Затоа остануваат во сенка, се приспособуваат на сите и секогаш одат по линијата на помал отпор“.

Како родителите можат да помогнат?

Гамбино ги советува родителите да обрнат посебно внимание токму на детето што ретко бара нешто за себе и речиси никогаш не се спротивставува.

Важно е да го поттикнуваат да го изрази своето мислење и да покаже што навистина сака, дури и ако за тоа му е потребно повеќе време.

„Прашајте го повторно. Кажете му: ‘Не, навистина сакам да слушнам што мислиш ти. Ќе чекам колку и да е потребно за да ми го кажеш своето мислење’“.

Тоа можат да бидат сосема секојдневни ситуации – нека го избере ресторанот во кој ќе ручате, нека одлучи која маица ќе ја облече или нека предложи семејна активност.

„На тој начин му помагате на детето да развие чувство дека неговите желби, потреби и мислење се важни и дека заслужува да го заземе своето место“, порачува психологот.

Послушноста не е секогаш знак дека сè е во ред

Секако, мирното и прилагодливо дете не значи автоматски дека постои проблем. Многу деца едноставно имаат таков темперамент. Сепак, ако детето речиси никогаш не ги изразува своите желби, не се спротивставува, не бара помош и секогаш ги става другите пред себе, вреди да му се обрне внимание и да му се даде повеќе простор да се изрази.

Експертите потсетуваат дека е подеднакво важно да се слушне и детето што е тивко, како и она што е гласно, бидејќи секое дете има потреба да се чувствува забележано, сослушано и прифатено.