Токму тоа го направила американската актерка и комичарка Рози О’Донел, која на социјалните мрежи објавила фотографии пред и по естетската операција, целосно отворено зборувајќи за емоциите што ја следеле нејзината одлука.

Нејзината исповед не привлече внимание само поради самата операција, туку и поради начинот на кој зборувала за неа — без гламур, без криење и без обид да ја разубави реалноста. Признала дека ѝ било срам колку платила за фејслифтингот, но и дека со години водела внатрешна борба меѓу прифаќањето на природното стареење и желбата повторно да го засака својот одраз во огледалото.

Во време кога естетските корекции меѓу познатите личности речиси станаа секојдневие, токму таа искреност изненади многумина.

Со години била против пластични операции

О’Донел со години јавно зборувала дека не ги поддржува естетските зафати. Како што признала во личен есеј објавен на платформата „Substack“, некогаш верувала дека пластичните операции се „предавство на феминизмот“ и била убедена дека никогаш нема да се одлучи на таква промена.

Сепак, со текот на времето нејзиниот однос кон сопствениот изглед се променил. Откако ослабела повеќе од 22 килограми, почнала сè повеќе да ги забележува брчките и промените на лицето, кои тешко ѝ паѓале.

„Се обидував да си кажам дека тоа е природно и дека тоа е лицето што сум го заслужила низ животот. Но потоа се запрашав — колку баш мора да изгледа заслужено“ напишала актерката.

Таа реченица предизвикала бројни реакции на социјалните мрежи, бидејќи многу жени се препознале токму во таа дилема меѓу прифаќањето на годините и желбата да изгледаат поодморено и посвежо.

Најмногу ја погодила реакцијата на синот

Особено емотивен дел од нејзината исповед се однесува на разговорот со нејзиниот тринаесетгодишен син Клеј, кој се обидел да ја одврати од операцијата.

Како што раскажала, Клеј ѝ рекол дека своите брчки „ги заслужила“, но и дека младите жени се угледуваат на неа. Најмногу ја погодила реченицата: „Не би можел да те почитувам ако го направиш тоа“.

Токму поради тие зборови со месеци ја одложувала операцијата, преиспитувајќи ја сопствената одлука. Сепак, на крајот заклучила дека секој има право да одлучува за своето тело и дека е важно нејзиното дете да го научи токму тоа.

„Сакав и понатаму да бидам јас“

Актерката открила дека зафатот го направила на почетокот на годината, кај доктор на кој му верува и кој оперирал некои од нејзините пријатели. Најважно ѝ било да не го изгуби својот идентитет и препознатлив изглед.

„Сакав и понатаму да бидам јас, само помалку исцрпена“, напишала таа.

Со резултатите, како што рекла е задоволна. Тврди дека луѓето речиси и не ја забележале промената, иако лицето и вратот ѝ биле хируршки затегнати.

„Едноставно престанав да војувам со огледалото“, заклучила таа.

Токму таа реченица можеби најдобро опишува зошто нејзината приказна предизвика толкаво внимание. Не поради самата естетска операција, туку поради искрената борба со сликата за себе што многу жени ја водат далеку од очите на јавноста.

Зошто нејзината исповед предизвика толку големо внимание?

Приказните за фејслифтинг, естетски зафати и стареењето на познатите жени обично се сведуваат на шпекулации и фотографии „пред и потоа“. Меѓутоа, исповедта на Рози отвори многу поширока тема — колку е тешко да се помири природното стареење со притисоците на современото општество.

Додека едни сметаат дека треба да се прифати секоја брчка, други веруваат дека секој има право да го промени она поради кое не се чувствува добро. Токму затоа нејзината приказна не е само приказна за естетска хирургија, туку и за самодовербата, идентитетот и односот на жената кон сопственото лице низ годините.

Можеби токму затоа нејзината реченица дека „престанала да војува со огледалото“ одекнала многу посилно од самата фотографија по операцијата.