Пресвртот се случил кога Дарко имал шест години, кога една Кубанка му дала можност да ја отпее „Guantanameru“ пред публиката. Како што подоцна рекол, тогаш кај него се разбудила љубовта кон сцената.

Иако сонувал да студира анимација во Загреб, виорот на војната во 1991 година го принудил да ги промени своите планови и, на инсистирање на родителите, да се запише на друг факултет. За време на студиите по ветеринарство во Букурешт, опкружен со колеги од Филмската академија, неговата желба за глума повторно се разгорува и тој почнува да балансира помеѓу анатомијата и снимањето аматерски филмови.

Во 1994 година, тој го продолжил своето образование во Темишвар, каде што успешно дипломирал на колеџ, но во исто време почнал да настапува во панк и рок бендови.

Благодарение на некои познаници, Периќ се преселил во Берлин. Во германската престолнина, тој продолжил да го усовршува својот актерски занает преку кратки филмски форми, поврзувајќи се со креативни луѓе од целиот свет.

Успех во Шпанија и „La casa de papel“

Пристигнувањето во Барселона во 2004 година означило нова етапа во неговата кариера, давајќи му шанса професионално да се реализира во телевизијата и филмот. Својот прв значаен успех го постигнал во 2010 година во серијата „Crematorio“, која му ги отворила вратите кон мадридската филмска индустрија. Својата меѓународна репутација почнал да ја гради во 2015 година, со улога во филмот „A Perfect Day“, каде што ја делел сцената со ѕвезди како Бенисио дел Торо.

Пресвртница во неговиот професионален живот беше улогата на украинскиот криминалец Ос во серијата „Mar de plastico“, што го направи препознатливо лице во Шпанија. Сепак, 2017 година му донесе глобална популарност и ликот на добронамерниот Хелсинки во феноменот „La casa de papel“. Оваа серија на Нетфликс стана светски феномен и освои награда „Еми“.

Што вели Дарко за својата кариера?

„Јас не сум ниту српски ниту шпански актер. Зборувам шест јазици, а мојот пазар е целиот свет. Никогаш не ја сфатив сериозно кариерата на актер. Јас сум актер, но сум живеел неколку животи и сум имал бројни професии“, изјавил тој еднаш.

Улогите што ги доби во Шпанија честопати биле стереотипни и го сведувале на ликови на криминалци од Источна Европа, сè додека не му бил понуден ликот на Хелсинки, што целосно ја промени перцепцијата за неговиот талент и му отвори врата кон светската публика. Со популарноста дошле и промени во секојдневниот живот, што самиот ги забележал:

„Порано, не сакаа да седат до мене во метрото, а сега ме замолуваат да се фотографираат со мене. И сето тоа е благодарение на Хелси.“

И покрај неговата светска слава, Периќ често зборува за нејзината минливост и дека успехот не треба да се гледа како трајна состојба. Тој верува дека популарноста лесно може да ги измами, особено помладите луѓе, и дека е важно да се остане приземјен. Во овој контекст, тој додал:

„Така се чувствував во тој момент, а славата што ме следи сега е минлива. Можеш да се навикнеш на тоа, но нема да трае вечно. Па кој сега се сеќава на серија што беше хит во 2013 година? За среќа, славата ме фати сега, а не кога бев помлад затоа што на 20 години би помислил дека сум крал на мамбата...“