Ако некој ви понуди вила во средината на Италија за едно евро, можеби нема да размислите двапати пред да направите таков потег.
Таквиот концепт е познат во земјата од другата страна на Јадранското Море, а насловите често се исполнети со нови искуства на луѓе кои купуваат вила за едно евро, а потоа ја реновираат. Сепак, некои велат дека овој концепт не е „мед и млеко“ и дека понекогаш трошат повеќе пари за реновирање на вила отколку што би трошеле за купување нова куќа.
Концептот е особено привлечен за Австралијанците кои се обидуваат да се пробијат на пазарот на недвижности во сопствената земја, бидејќи италијанската влада не поставува никакви ограничувања за Австралијанците кои сакаат да ја искористат програмата „Куќа за едно евро“. Изборот на прв поглед изгледа очигледен: да се ставите под огромен финансиски притисок за да купите тесен стан за милион долари во Сиднеј или да уживате во животот во италијанска вила која постепено ќе ја реновирате откако ќе ја купите за едно евро.
Сепак, оние кои се впуштиле во оваа авантура велат дека реалноста на купување куќа за едно евро е далеку од идилична и многу поскапа отколку што некој мисли.
На пример, Павел Дуракиевич живее на Сицилија осум години и, иако самиот не купил куќа за едно евро, постојано добива прашања од луѓе кои сакаат да го сторат тоа, пишува „Real Estate“.
Дуракиевич рекол дека кога ќе ги земете предвид надоместоците, бирократијата, временските рокови и реалните трошоци за реновирање на имот, тоа едноставно не е добра идеја:
„Купувате куќа за едно евро, но во исто време плаќате депозит од 3.000 до 5.000 евра и се обврзувате да ја завршите реновирањето во рок од две до три години. Ако не завршите на време, го губите депозитот.“
Најчестиот проблем е што ваквите куќи обично се урнатини во центрите на историските мали градови, а зградите обично се под заштита на културното наследство. Затоа се потребни повеќе дозволи пред да може да започне реновирањето, а италијанската бирократија може да значи дека самиот формален процес може да трае со години. Значи, можете да го изгубите депозитот без да започнете со реновирањето, а кога конечно ќе започне работата, трошоците многу често ги надминуваат трошоците за изградба на нова куќа од нула.
„Понекогаш „договорот за едно евро“ се покажува како најскапата одлука од сите.“
Истото го потврди и една Американка која го опиша како „стапица“ во која речиси падна. Џаила, 25-годишна девојка од Флорида, пристигнала во Италија за да го започне својот европски сон кога почнала да се соочува со бирократски пречки поврзани со имотот што го разгледуваше во Мусомели, Сицилија.
„Што и да мислите дека ќе платите, дуплирајте го за секој случај“, изјавила таа за американското списание „Слејт“.
Првичните трошоци пред да може да започне со реновирањето и неможноста да се снајде во италијанскиот систем на крајот ја принудиле да се откаже од купувањето пред да биде финализирано. Трошоците за самата документација изнесуваа повеќе од 5.000 евра.
И покрај недостатоците опишани од луѓето што го пробале италијанскиот проект, програмата „Едно евро куќа“ е сè уште исклучително популарна во медиумите и на социјалните мрежи. Веб-страниците како 1eurohouses.com добиваат повеќе од 50.000 посети дневно, а извештаите покажуваат дека повеќе од 125 куќи се продадени само во гореспоменатиот Мусолини откако градот се приклучи на програмата во 2017 година.
