Додека европските и американските брендови со децении се фокусираа на механиката и „чувството на воланот“, кинеските гиганти како „BYD“, „Xiaomi“, „Zeekr“ и „XPeng“ автомобилот го третираат како паметен телефон на тркала.

Еве како таа „иднина во сегашноста“ изгледа во пракса:

Интеракција без допир

Повеќе не станува збор само за замавнување со ногата под браникот за да се отвори багажникот.

Препознавање лице: Вратите се отклучуваат и се отвораат веднаш штом камерата на столбот ќе го препознае вашето лице.

Гестови со рака: Во кабината, сензори (како кај моделите на „Li Auto“ или „HiPhi“) ви овозможуваат да ја засилите музиката, да ја промените температурата или да го отворите панорамскиот покрив со едноставно движење на раката во воздух.

Паметни врати: Сензорите спречуваат отворање ако се приближува велосипедист, но автоматски се отвораат широко кога со полни раце кеси ќе се доближите до возилото.

Автономно паркирање и „Valet“ сервис

Ова е полето каде Кинезите во моментов најмногу предничат.

Мемориско паркирање: Автомобилот ја „учи“ рутата од влезот во подземната гаража до вашето паркинг место. Вие излегувате пред зградата, а тој сам се спушта три нивоа подолу и паркира.

Повик на возилото („Summon“): Преку апликација го повикувате автомобилот, кој сам се испаркира и доаѓа до влезот каде што го чекате.

Далечинско паркирање („Remote Parking“): Стоите покрај автомобилот и на екранот на телефонот го „повлекувате“ возилото во тесно паркинг место каде физички не би можеле да ја отворите вратата.

Зошто сето ова се случува токму сега?

Постојат три клучни причини за овој технолошки бум во Кина.

Хардверска супериорност: Кинеските автомобили се опремени со неверојатен број „LiDAR“ и ултразвучни сензори, кои западните производители често ги намалуваат поради трошоците.

Брзина на софтверот: Циклусот на развој на нов модел во Кина трае од 18 до 24 месеци, додека во Германија и понатаму е близу четири до пет години.

Прифаќање од корисниците: Кинеските купувачи (просечно помлади од европските) бараат „гаџети“ и ги сметаат за неопходност, а не за луксуз.