Во време кога не нѝ посмислувавме на вештачка интелигенција, кога ништо не се генерираше со еден клик, рекламите се снимаа поинаку од денес.
Со вистински луѓе, вистински емоции и вистинско време вложено зад камерата. Секој кадар имаше тежина, секој збор имаше смисла.
Оваа македонска реклама од 1999 година денес зрачи со топлина што тешко се објаснува. Не затоа што е совршена, туку затоа што е искрена. Пораката е човечка, тивка и блиска.
Во рекламата која беше наменета да ги поттикне граѓаните да купуваат домашни производи, девојчето ја облекува својата кукла во шал и капа со македонското сонце и ѝ кажува дека „кога сите мајки на своите дечиња би им купувале вакво млекце и чоколадо, или чевлички и облека какви што мама и тато прават, ние тогаш ќе имаме доволно пари, а тие ќе бидат среќни и ќе можат секој ден да нѝ купуваат сè што ќе посакаме“.
Гледајќи ја денес, многумина чувствуваат како времето да застанува на неколку секунди и нè враќа во години кога рекламите беа дел од секојдневието, а не од алгоритмите.
„Леле колку ја барав оваа реклама, се расплакав“, „Која реклама, детство“, „Се сеќавам на оваа реклама, бев мал и не сум бил свесен дека толку некогаш ќе ми недостасува да ја видам повторно“, „Потсетува на најубаво детство“, се дел од коментарите на објавата на Инстаграм.
За многумина, ова не е само ретро реклама. Ова е потсетник на едно поедноставно време — кога пораките доаѓаа од луѓе, за луѓе.
Денес
