Со тепање не се воспитуваат послушни деца: Експертите предупредуваат на сериозни последици

Истражувањата што ги наведува „Њујорк пост“ го поврзуваат тепањето со поагресивно однесување кај децата и насилство во подоцнежните партнерски врски.

Многу родители и денес прибегнуваат кон физичко казнување бидејќи и самите биле тепани како деца и искрено веруваат дека тоа е вистинскиот начин да ги научат или заштитат своите деца, изјавила за „Њујорк пост“ педијатарката и експертка за родителство Манеринг. Сепак, нејзиниот став за тепањето и секој друг облик на физичко казнување е јасен: категорично не.

„Иако може да доведе до послушност во дадениот момент, тоа се постигнува преку страв, а не преку развивање на подлабоките вештини што навистина им се потребни на децата, како што се саморегулацијата и здравото расудување“, објаснила таа.

Според едно истражување, 15 отсто од родителите сè уште сметаат дека тепањето е неопходно во воспитувањето на децата. За многумина тоа е наследена навика, додека за други е последица на стресот, изолацијата и недостигот од практични алтернативи.

„Овие родители не избираат нужно меѓу добро и лошо родителство. Тие, под стрес, избираат меѓу познати и непознати методи“, објаснила Манеринг.

Манеринг истакнала дека многу родители погрешно ги поистоветуваат тишината и послушноста што произлегуваат од стравот со долгорочен успех во воспитувањето. Детето кое престанува со одредено однесување затоа што се плаши може да научи како да ја избегне казната, но не и зошто погрешило, како да ја поправи грешката и што следниот пат треба да направи поинаку.

Истражување од 2021 година покажало дека децата кои биле физички казнувани на тригодишна возраст имаат поголема склоност кон насилно и проблематично однесување на петгодишна возраст, вклучувајќи уништување на сопствените предмети, суровост кон врсниците и возрасните, како и физички напади врз други лица.

„Физичките дисциплински мерки можат да ја нормализираат употребата на сила како одговор на фрустрација или конфликт“, предупредила Манеринг.

Истражување од 2017 година покажало дека децата кои биле физички казнувани имаат поголема склоност кон насилство врз партнерот подоцна во животот. Поради оваа и други причини, Американската академија за педијатрија (ААП) и Светската здравствена организација (СЗО) јасно се спротивставиле на физичкото казнување на децата.

Според Манеринг, тепањето може да остави и долгорочни емоционални последици, вклучувајќи несигурна приврзаност, која подоцна може да доведе до проблеми во љубовните врски и повлекување во осаменост.

„Сигурната приврзаност се развива кога детето го доживува родителот како сигурен извор на безбедност, утеха и смиреност. Кога истата таа личност е и извор на страв или болка, чувството на сигурност станува посложено, дури и во однос исполнет со љубов“, изјавила таа.

Таа се повикала на истражување од 2020 година, според кое физичкото казнување го нарушува односот меѓу родителот и детето и во кое изрично се препорачуваат ненасилни начини за коригирање на однесувањето.

Прегледна научна студија од 2021 година покажала дека физичкото казнување постојано се поврзува со зголемување на проблемите во однесувањето со текот на времето, без оглед на тоа дали родителите користеле и „позитивни“ воспитни методи. Истото истражување покажало и дека родителите кои физички ги казнувале своите деца со текот на времето станувале сè понасилни и понепредвидливи.

Според податоците што ги наведува „Њујорк пост“, најмалку 69 држави со закон целосно го забраниле физичкото казнување на децата. Во Соединетите Американски Држави, заклучно со 2024 година, физичкото казнување било законски дозволено во сите 50 сојузни држави, додека 15 држави дозволувале физичко казнување и во училиштата.

Сепак, Манеринг верува дека оваа практика е во опаѓање, бидејќи сè поголемо внимание се посветува на емоционалното здравје.

„Сè повеќе родители се прашуваат: ’Што го учи ова моето дете на долг рок?‘, наместо само: ’Дали со ова го запрев несаканото однесување?‘“, заклучила таа.