За сите оние кои не сакаат предолго да се врзуваат за истите ликови и со години да чекаат расплет на приказната, во продолжение три одлични серии што можете да ги изгледате за само неколку вечери.

„Момчето го голта универзумот“ (Boy Swallows Universe, 2024)

Тешко е да се опише оваа серија, а притоа да не звучи како да се измешани дејствата на неколку сосема различни филмови.

Имаме момче кое расте во семејство поврзано со криминалот, поранешен затвореник кој му е еден од најдобрите пријатели, брат кој не зборува и цела низа ликови кои без проблем би можеле да се најдат во некоја прилично откачена комедија. Само што оваа приказна, всушност, знае да биде и прилично брутална.

Дејството нè враќа во Бризбејн, во осумдесеттите години на минатиот век, каде што тринаесетгодишниот Ели Бел се обидува да го разбере светот на возрасните, кој, реално гледано, ни самиот себе не се разбира баш најдобро.

Она што е интересно кај ваквите приказни е необичниот спој на детската наивност и многу сериозните животни проблеми. Во еден момент сè изгледа помалку симпатично и забавно, а веќе во следниот приказната добива сосема поинаков тек.

Серијата е снимена според делумно автобиографскиот роман на Трент Далтон, а младиот Феликс Камерон во главната улога навистина е одлично откритие.

Серијата има седум епизоди и токму комбинацијата од црн хумор, криминал, семејни односи и детска фантазија е она што ја издвојува од сличните приказни за растењето и созревањето.

„Телохранител“ (Bodyguard, 2018)

Кога станува збор за криминалистички серии, навистина ретко кој може да им конкурира на Британците.

„Телохранител“ е еден од оние трилери што уште во првите петнаесетина минути покажуваат колку напнато ќе биде гледањето. Почетната сцена во возот е толку добро направена што без проблем би можела да функционира како самостоен краток филм.

Ричард Маден го толкува ликот на Дејвид Бад, воен ветеран кој работи како полициски службеник задолжен за заштита на политичари. Неговата нова задача е да ја обезбедува британската министерка за внатрешни работи, Џулија Монтагју, жена чии политички ставови лично не ги поднесува.

Секако, веќе и самиот почеток е доволно интересен, но работите дополнително се комплицираат кога во приказната се вмешуваат терористички закани, политички интриги и воените трауми на Бад.

Она што најмногу забавува кај ваквите серии е моментот кога, по неколку епизоди, сфаќате дека всушност повеќе немате поим кому да му верувате. Токму тоа е една од причините поради кои „Bodyguard“ функционира толку добро.

Кили Хос е одлична во улогата на министерката, исто како и Ричард Маден, а сценариото го потпишува Џед Меркурио, авторот на серијата „Line of Duty“. Шест епизоди се сосема доволни за одлична приказна, без непотребно развлекување на дејството низ неколку сезони.

„Манијак“ (Maniac, 2018)

Ова е една од оние серии по кои сериозно се прашувате што сè се случува во главите на сценаристите. 

„Манијак“ е толку необична серија што во одредени моменти имате чувство дека гледате неколку сосема различни серии кои некој одлучил да ги спои во една.

Ема Стоун и Џона Хил ги толкуваат ликовите на Ени и Овен, две личности со прилично комплицирани животи кои се пријавуваат за експериментално тестирање лекови.

Фармацевтската компанија тврди дека развила терапија која може да ги излечи психичките проблеми и емоционалните трауми, што само по себе звучи премногу добро за да биде вистинито.

Она што следува е низа бизарни ситуации, алтернативни реалности и психолошки експерименти кои повремено изгледаат како нечиј многу необичен сон.

Особено е интересна ретрофутуристичката естетика на серијата, како и фактот дека зад целата таа визуелна ексцентричност, всушност, се крие приказна за сосема обични човечки проблеми.

Режисерот Кери Џоџи Фукунага, познат по првата сезона на „True Detective“, овојпат создал нешто сосема поинакво.

Десетте епизоди носат комбинација од црна комедија, научна фантастика и психолошка драма, а токму неможноста серијата да се смести во една конкретна жанровска категорија е нејзината најголема предност.