Куќа на село за 750 евра месечно, бесплатна градинка, срдечни соседи и одлична храна. На прв поглед, животот во Италија имал сè што Анабел Фенвик Елиот го посакувала за своето семејство. Сепак, она што ја воодушевувало не било доволно за да посака да остане. Во лична исповед за „The Telegraph“ таа објаснила зошто се откажала од италијанскиот „сладок живот“ и каде планира да побара нов дом.

Нејзиното искуство го пренесуваме во целост:

„Пред три години ја напуштив Велика Британија со моето семејство, кое постојано се зголемуваше, во потрага по подобар живот. Сакавме да живееме подобро. Оттогаш поминавме илјадници километри, преку Исланд и Маурициус, и ни се чинеше дека нашата последна станица, Италија, конечно е вистинското место за нас. Колку само сум се излажала.

Ви пишувам од Умбрија, прекрасен, благо ридест регион во централна Италија, кој има многу да понуди. Милиони туристи секоја година доаѓаат во оваа земја, привлечени од сончевите ридови, бајковитите планински села, сочните домати и морскиот брег со кобалтносина боја.

Зошто тогаш, по половина година, преселбата во Италија ја сметам за огромна грешка?

Многумина одовде веќе воопшто не сакаат да си заминат. Затоа не е чудно што тука одамна постои голема заедница доселеници од други земји. Се чини дека сите сонуваат за сопствено парче од „слаткиот живот“.

Можам да работам од кое било место во светот. Мојот сопруг е Германец, а неговата работа како пилот на хеликоптер исто така му овозможува да избере место за живеење речиси каде било. Значи, цела Европа ни беше отворена.

Пресудија кујната и културата

Престојот на Исланд, прекрасно место со премногу сурова клима и јазик што тешко ни одеше, нè научи на една работа. Ни беше потребна топлина. И денес едвај успевам да го изговорам „Hafravatnsvegur“, името на улицата на која живеевме.

Ги разгледувавме Португалија, Франција и Шпанија, но на крајот ја избравме Италија, привлечени од кујната и културата на кои е тешко да им се одолее.

И така тргнавме. Изнајмивме мала селска куќа со парче земја на работ од мало селце во Умбрија, близу границата со Тоскана. Вистинска прилика, 750 евра месечно. Мојот сопруг, јас, бремена со нашето второ дете, нашиот тригодишен син и нашата животинска дружина — куче, две мачки и десет кокошки — живееме тука речиси шест месеци. Во многу нешта, тој живот беше идиличен и прекрасен.

Секој локален жител што го запознав беше шармантен, темпераментен и срдечен. До локалната градинка се стигнува за осум минути пешачење надолу, а престојот таму е бесплатен. Храната е свежа и секогаш божествено вкусна. Времето е идеално. Летата се жешки, но никогаш спарни, додека пролетта и есента се умерени и пријатни.

Премиерката Џорџа Мелони внесе малку оптимизам и национална гордост во оваа земја. Се чини дека повеќето луѓе овде се задоволни од неа.

Накратко, Италија изгледа како целосна спротивност на Велика Британија, која во последниот извештај „Mental State of the World“, во рамките на проектот „Global Mind Project“, беше прогласена за земја со највисоко ниво на стрес, со најголем удел на луѓе кои се соочуваат со проблеми со менталното здравје, како и за втората „најнесреќна“ земја во светот, по Узбекистан. Ова го пишувам со жалење. Горда сум што сум Британка и ми недостига земјата каква што Велика Британија беше некогаш.

Британскиот пазар на недвижности е подеднакво обесхрабрувачки. Имам гарсониера во Лондон, а ратите за станбениот кредит на почетокот на оваа година се удвоија. Ми беа потребни осум месеци нервирање за да го иселам станарот. Договорот му истече, киријата ја плаќаше само делумно, а сепак до неодамна одбиваше да се исели. И тоа, вреди да се додаде, по совет на локалните власти, врз основа на прописите што за станодавците стануваа сè понеповолни од месец во месец за време на владеењето на поранешниот премиер Стармер. Сега морам да го продадам станот за значително помалку пари отколку што го платив пред пет години.

Во Италија, од друга страна, програмата „куќа за едно евро“ можеби во голема мера е маркетиншки трик, но куќа за реновирање со парцела од нешто помалку од половина хектар навистина можете да купите за помалку од 80.000 евра. Градинката е, како што споменав, бесплатна, а луѓето главно се добро расположени.

Зошто тогаш ги пакуваме куферите?

Бирократијата, да почнам од очигледното, би довела до очај и светец. Еден ден, кога сето ова ќе биде само далечно сеќавање, ќе се смеам на тоа колку е комплицирано во Италија да се испрати писмо по пошта или да се закаже лекарски преглед. Засега, сепак, нашиот гнев сè уште е премногу свеж.

Со задоволство би живеела и без строгиот католицизам. Нашиот син секоја среда мораше да поминува по два часа во градинката изложен на верска индоктринација, која, според мојот вкус, беше малку премногу ревносна. Иако оваа земја е многу наклонета кон децата, на младите по завршувањето на средното образование им нуди малку перспективи.

Последната причина се однесува на мене, а не на Италија. Не успеав да ја совладам јазичната бариера. Се запишав на интензивен курс по италијански јазик, кој ми помага некако да се снајдам, но вистината е едноставна. Не ми одат добро странските јазици.

Дури и кога зборувам англиски, доволно сум срамежлива кога сум во друштво на непознати луѓе. А дури да зборувам италијански? Тоа ми е тешко, ми создава непријатност, ме тера да се чувствувам изолирано и ме обесхрабрува. Не верувам дека дури ни по години поминати во оваа земја би стекнала доволно самодоверба за да почувствувам дека навистина сум го пронашла своето место.

Од тоа извлекувам еден заклучок. Без разлика колку е прекрасен пределот и колку се срдечни луѓето, никаде во Европа навистина нема да можам да процветам. Затоа следната станица се Соединетите Американски Држави, а се надевам и последната.

Од пустински дини до скијачки патеки, од жешки плажи до огромни езера, таму има сè. А во кој било дел да завршиме, една работа веќе можам да ја прецртам од списокот. Учењето сосема нов јазик од нула.