Истражувачите ги следеле трагите до рибарското место Монтаук, сместено на крајниот источен дел на Лонг Ајленд. Експертот за ајкули Крег О’Конел сметал дека бруталните напади би можеле да укажуваат на враќање на џиновски предатори, за кои долго време се верувало дека речиси исчезнале од тој регион.

„Информациите што ги имаме сугерираат дека големите предатори можеби се враќаат. Знам дека се таму и ќе ги пронајдеме“, изјавил О’Конел.

Како што се приближувало невремето, неговиот тим имал само 30 часа да го пронајде животното, да му постави уред за следење и да земе примерок од ткиво за анализа. Непознатиот предатор го нарекле „Sharkzilla“, а потрагата официјално започнала на 20 септември 2025 година, по повеќе пријави за напади во близина на Лонг Ајленд.

Контроверзната теорија за нуклеарниот отпад

Во текот на истрагата, О’Конел изнел една од најконтроверзните теории. Тој потсетил дека кон крајот на 1960-тите години, во кањонот Хадсон биле фрлени околу 15.000 буриња нуклеарен отпад.

„Кон крајот на 1960-тите, 15.000 буриња нуклеарен отпад беа фрлени во кањонот Хадсон. Десет години подоцна беше утврдено дека има истекување“, рекол тој.

Кањонот Хадсон се наоѓа на околу 160 километри од Монтаук. Станува збор за огромен подводен кањон кој започнува на длабочина од приближно 275 метри и се спушта до околу 1.220 метри, а по својата големина често се споредува со Големиот Кањон.

Токму поради неговата голема длабочина се смета за едно од можните засолништа на најголемите предатори на Атлантскиот Океан.

Истражувачот претпоставил дека евентуалното истекување на радиоактивен отпад би можело да влијае врз морските организми.

„Истекувањето на радиоактивен отпад може да влијае врз дивите животни, па дури и врз врвните предатори. Ако животните се изложени на радијација, тоа би можело да предизвика генетски мутации и абнормален раст“, изјавил тој.

Во исто време нагласил дека станува збор за контроверзна и целосно недокажана теорија.

Тимот го наполнил бродот со мамка и испловил кон кањонот Хадсон со цел да привлече големи ајкули, да постави уреди за следење и да собере примероци од ткиво. На локацијата пристигнале во четири часот наутро, по што спуштиле подводна камера со мамка во дел од океанот познат како „зона на самракот“, каде што речиси и да нема светлина.

Шест часа подоцна ги прегледале снимките.

Неочекуван пресврт

Од темнината ненадејно се појавила огромна вилица, која се обидела да ја гризне камерата.

„Тоа е голема бела ајкула“, рекол О’Конел откако идентификувал женка од овој вид.

Набргу потоа се појавил уште еден опасен предатор – мако ајкула (Isurus oxyrinchus). За да се обидат да ги означат животните, истражувачите влегле во морето и ги мамеле со храна.

Женката мако ајкула, долга околу три метри, запливала директно кон нив. Бидејќи мако ајкулата е најбрзиот вид ајкула во светот, способна да достигне брзина поголема од 64 километри на час, О’Конел се посомневал дека токму таа би можела да биде мистериозниот предатор што го барале.

Потоа следувала уште понеобична сцена.

На големото парче туна, кое служело како мамка, истовремено се појавиле две мако ајкули, иако овој вид е познат како самотник. По кратко задржување, нагло исчезнале во длабочината.

Тоа ги загрижило истражувачите, кои помислиле дека можеби биле оттурнати од значително поголемо животно. Набргу покрај тимот поминала огромна сенка, која исчезнала во темнината пред да успеат да утврдат за кој вид станува збор.

„Тоа е Sharkzilla!“

Набргу потоа уште една мако ајкула со голема брзина се приближила кон бродот.

„Тоа е Sharkzilla!“, извикал О’Конел.

Ајкулата била долга речиси 3,6 метри и изгледала доволно голема за да предизвика повреди какви што биле пронајдени кај китот и туната во близина на Лонг Ајленд.

Кога не сакала да се приближи до заштитниот кафез, О’Конел излегол од него и се обидел да ѝ постави уред за следење. Првиот обид бил неуспешен и ајкулата исчезнала.

Иако временските услови се влошувале, а видливоста под вода станувала сè послаба, истражувачот верувал дека предаторот ќе се врати.

Бил во право.

При повторното појавување успеал да го постави уредот за следење и да земе примерок од ткиво, пред тимот да се врати на копно. Податоците од уредот покажале дека означената ајкула продолжила да се движи во истото подрачје.

Сепак, лабораториската анализа на примерокот не открила никакви траги од радиоактивни мутации, со што била отфрлена теоријата дека станува збор за „генетски модифициран“ предатор, настанат поради изложеност на нуклеарен отпад.

Истрагата, сепак, донела друго интересно откритие.

Се покажало дека подрачјето на кањонот Хадсон најверојатно претставува важно легло на мако ајкули. Тоа нуди многу поедноставно и природно објаснување за повредите пронајдени кај морските животни – возрасните мако ајкули најверојатно интензивно ловат за да обезбедат доволно храна за своите младенчиња.

На крајот се покажало дека „Sharkzilla“ не бил радиоактивен мутант, туку исклучително голема мако ајкула, еден од најбрзите и најмоќните морски предатори што живеат во водите покрај брегот на Њујорк.