Јован Бјелановиќ од Каќ, попознат како „Шумско тумарало“, го заменил градскиот живот со шумата на Тара. Денес живее далеку од класичната инфраструктура, сам гради куќи, готви на оган и вели дека никогаш не се чувствувал послободно.

Неговиот дом е опкружен со густа шума, далеку од градската бучава и забрзаниот ритам на животот. Деновите ги поминува работејќи, дружејќи се со гостите и пренесувајќи им знаења за животот и снаоѓањето во природа.

„Тешко е да се живее во природа, но чувството на слобода е огромно. Во град само ќе го вклучите греењето или шпоретот, а овде со месеци однапред мора да подготвувате дрва, да палите оган, да го одржувате и да размислувате за сè. Потешко е, но токму тоа ми дава чувство дека навистина живеам“, вели Јован.

Љубовта кон Тара му го променила животот

На Тара, како што вели, стигнал сосема случајно. Пријател го одвел да погледне плац кој се продавал, не ни претпоставувајќи дека тоа патување целосно ќе му го промени животот.

„Преспав неколку ноќи во шатор и уште тогаш знаев дека сакам да останам. По тоа постојано се враќав. Престојував сè подолго на Тара, а во Каќ сè пократко. На крајот, Тара победи“, раскажува Јован.

Денес, среде речиси 3.700 квадратни метри шума, тој води камп со јурти, летна кујна, тушеви, компостни тоалети и простор за кампување. Речиси сè што денес се наоѓа таму го изградил со свои раце.

„Најубавиот период беше кога немаше ништо“

Иако неговиот камп денес изгледа уредено и нуди сè што е потребно за престој во природа, Јован вели дека најубавите спомени му се поврзани токму со почетоците, кога на тоа место речиси и немало ништо.

„Најубаво беше додека сè создавав. Најпрво имав само импровизирана настрешница, потоа една јурта, па втора, трета... Подоцна дојдоа тушевите, летниковецот и кујната. Среќата е токму во тој процес на создавање“, раскажува Јован.

Тој додава дека секој камен, секоја даска и секој детаљ настанувале полека, без брзање.

„Ништо не е направено преку ноќ. Сè работевме чекор по чекор и токму затоа секој дел од ова место има своја приказна.

Пет години не бил болен

На прашањето како му одговара ваквиот начин на живот, Јован одговара без многу размислување.

„Пет години не сум бил болен. Се туширам со ладна вода во текот на целата година, многу време поминувам надвор и верувам дека природата му враќа на човекот многу повеќе отколку што очекува“, вели тој.

Сепак, додава дека животот во шума не е идилична разгледница, туку секојдневна работа и голема одговорност.

„Морате да работите секој ден. Овде нема копче кое ќе го реши проблемот. Сè зависи од вас“, порачува Јован.

Мобилните телефони остануваат настрана

Една од работите што Јован особено ги сака е тоа што во кампот речиси и да нема мобилен сигнал. Токму затоа, вели тој, луѓето брзо се одвојуваат од екраните и се свртуваат едни кон други.

„Ги забораваат телефоните. Се седи околу огнот, се свири гитара, се разговара. Тоа се спомени што остануваат цел живот“, раскажува Јован.

Најголемата потврда дека го прави вистинското нешто, додава тој, е тоа што гостите му се враќаат од година во година.

„Тоа ми е најдобар показател дека овде го пронашле она поради што дошле.“

„Децата во природа учат повеќе отколку во училница“

Јован е особено горд што неговите деца растеле во природа, учејќи преку секојдневни животни ситуации, а не само од училишните учебници.

Вели дека неговиот најмлад син ја совладал математиката на сосема поинаков начин – додека заедно граделе.

„Користевме обично метро. Така, низ игра, научи сантиметри, дециметри, метри, собирање и множење. Децата треба да се остават да истражуваат, да се качуваат по дрвја и сами да решаваат проблеми“, раскажува Јован.

Тој верува дека токму таквиот начин на растење развива самостојност, моторика и креативно размислување, но и создава многу посилна поврзаност со природата.

Ги учи луѓето како да се снајдат во природата

Покрај животот во кампот, Јован организира и школа за престој во природа, во која учесниците стекнуваат основни знаења и „bushcraft“ вештини неопходни за безбеден престој на отворено.

На курсевите учат како безбедно да користат нож и секира, да направат засолниште, да запалат оган со помош на кремен и огнило, како и бројни други вештини кои можат да му бидат корисни на секој што ја сака природата.

„Секој што оди во природа би требало во ранецот да има кремен и огнило. Ако ви се намократ кибритите или запалката, тоа може да биде единствениот начин да запалите оган“, вели Јован.

Слободата нема цена

На прашањето дали некогаш посакал да се врати на поранешниот начин на живот, Јован без двоумење одговара дека не.

„Се навикнувате на ова. Подготвен сум да ја платам цената за ваквиот живот поради слободата што ми ја дава. Не велам дека ова е вистинскиот избор за секого, но за мене е“, вели тој.

Во оваа едноставна реченица можеби најдобро се отсликува неговата животна филозофија. Далеку од градската врева, Јован го пронашол својот мир во природата, каде тишината, создавањето и чувството на слобода станале многу повредни од удобноста што ја оставил зад себе.