Градот, кој годинава планирал да прими рекордни 20 милиони посетители, се соочува со масовно заминување на странци и нагол прекин на сите економски активности.

Според тврдењата на новинарот на „Дејли мејл“ кој го посетил градот, Дубаи во моментов се наоѓа во состојба на целосна парализа. Статусот на градот како потенцијална цел на ирански проектили и беспилотни летала ги исплаши странските туристи и деловните луѓе, што, според медиумските процени, локалната економија ја чини до 540 милиони евра дневно. Аеродромот во Дубаи, кој до март беше најпрометниот светски центар за меѓународни пристигнувања, сега бележи само минимален дел од вообичаениот сообраќај.

„Дејли мејл“ наведува дека луксузните ресорти, клубовите на плажите и рестораните се речиси целосно празни, а значителен број хотели веќе ги затвориле вратите. Само во изминатата недела седум хотели со пет ѕвездички објавиле дека престануваат со работа, што резултирало со масовни отпуштања или испраќање на персоналот на неплатен одмор.

Репортерот на „Дејли мејл“ наведува дека странските посетители станале реткост во туристичките зони. Тој истакнал дека преостанатите отворени хотели функционираат со минимален број вработени, кои често извршуваат повеќе различни работи истовремено.

Иако економските последици се очигледни, властите во Дубаи и раководителите на големите компании избегнуваат директно да ја поврзат кризата со војната. „Дејли мејл“ истакнува дека наместо вистинските причини, се користат еуфемизми за реновирање и надградба на објектите.

Додека некои хотели најавуваат повторно отворање во септември, репортерот сугерира дека е сосема неизвесно дали многу од нив некогаш повторно ќе се вратат на работа.

Културниот и историски центар на градот е целосно празен, а туристичките атракции се затворени. Новинарот ги пренесува впечатоците на малкуте преостанати трговци, кои ситуацијата ја опишале како критична и истакнале дека прометот е на историски најниско ниво.

Моменталниот извор на приходи за ретките отворени објекти се исклучиво локалните жители, кои го користат драстичниот пад на цените на сместувањето и угостителските услуги за кратки викенд-престои.

Егзодус на работната сила

Хуманитарната цена на војната најтешко ја плаќаат милиони работници мигранти, кои според процените сочинуваат меѓу 80 и 90 отсто од населението на Дубаи. Додека богатите странски државјани и инфлуенсери ги напуштиле Обединетите Арапски Емирати веднаш по избивањето на судирот, работниците од Индија, Пакистан, Бангладеш и Филипините останале заробени во работнички кампови без приходи и без реална можност да заминат.

За размерите на егзодусот на работната сила најдобро говорат податоците за воздушниот сообраќај. Според наводите на „Дејли мејл“, од Дубаи во моментов дневно полетуваат четири редовни летови кон Филипините, додека дополнителни репатријациски летови секој ден враќаат околу стотина луѓе во нивните татковини.

Сепак, многумина не можат да си дозволат билет што чини околу 110 евра, ниту пак имаат загарантирана работа по враќањето, што ги остава во безизлезна положба.

Репортерот на „Дејли мејл“ ја посетил населбата Сонапур, еден од клучните центри за сместување на работната сила, каде што десетици илјади мажи престојуваат во дотраени и пренатрупани сместувања. Губењето на работата во Дубаи предизвикало синџирна реакција на сиромаштија во нивните матични земји, бидејќи бројни семејства директно зависеле од парите што им ги испраќале работниците.

Организацијата „Human Rights Watch“ предупредила дека токму овие работници се најизложени на физичките опасности од судирот. Податоците што ги пренесува „Дејли мејл“ го потврдуваат тоа – од 12 лица загинати во досегашната ескалација, 11 биле странски работници. Мајкл Пејџ, заменик-директор на „Human Rights Watch“ за Блискиот Исток, истакнал дека војната ги разоткрила сите слабости на системот „кафала“, кој ги врзува работниците за работодавците и ги остава со минимална социјална заштита, како и без право да одлучуваат за сопствената безбедност.

Цензура на воените случувања

Паралелно со економскиот и хуманитарниот колапс, властите во Дубаи спроведуваат строга контрола на информациите за последиците од војната. Според наводите на „Дејли мејл“, воведена е официјална забрана за снимање, објавување или ширење какви било визуелни прикази од штетата предизвикана од иранските напади, кои следуваа бидејќи Емиратите се клучен сојузник на САД и домаќин на околу 5.000 американски воени лица во воздушната база Ал Дафра, во близина на Абу Даби.

Казните за прекршување на овие одредби се строги и вклучуваат најмалку една година затвор, како и парични казни што надминуваат 24.000 евра. Медиумските извештаи сугерираат дека поради непочитување на овие забрани веќе биле приведени повеќе стотици луѓе.

Стравот од државен надзор длабоко навлегол во секојдневието на сите жители, а особено на работниците мигранти. Во работничките кампови како Сонапур владее уверување дека се следи секоја дигитална комуникација, поради што работниците се воздржуваат да ги спомнуваат воените случувања дури и во приватни пораки на Воцап. Соговорниците на „Дејли мејл“, кои се согласиле да зборуваат исклучиво под гарантирана анонимност, признале дека повеќе се плашат од реакцијата на локалните служби за безбедност отколку од самите проектили.

Оваа атмосфера на цензура се проширила и во деловниот сектор. Сопствениците на продавници, угостителите и управите на хотелите систематски избегнуваат да ја признаат длабочината на кризата, стравувајќи од одмазда од властите или од трајно нарушување на угледот на градот. „Дејли мејл“ истакнува дека официјалната реторика за стабилноста и безбедноста на Дубаи целосно отстапува од реалноста на терен, каде што трагите од војната и економскиот застој се обидуваат да се скријат зад еуфемизми и затворени врати.

Репортерот заклучува дека во такви околности единствената надеж за закрепнување на туризмот и економијата е исходот од мировните преговори меѓу САД и Иран.