Постои онаа навика да делиме, да зборуваме и со зборови да си ја олесниме душата. Во тоа има нешто многу човечко, речиси природно, бидејќи човекот не е создаден за целосна тишина; важно му е да биде сослушан, забележан и разбран.

Но со текот на времето доаѓа едно чудно, малку горчливо сознание: не треба сè што е во нас да стане сопственост на другите. Понекогаш изговорените зборови кон блиските одеднаш почнуваат да живеат свој сопствен живот и веќе не ви припаѓаат. Тогаш станува непријатно, не поради тоа што сте го кажале, туку поради тоа кому и како сте го кажале.

1. „Не им раскажувајте на сите за вашите стравови“

Стравот е многу лична работа, бидејќи покажува каде човекот е ранлив, каде го боли, каде не чувствува потпора. Кога ќе почнеме да го споделуваме на сите страни, изгледа како да ни станува полесно, но во реалноста се случува спротивното.

Прво, не знаат сите како внимателно да се однесуваат кон туѓата слабост — некој може да запамети, некој да искористи, а некој едноставно да ја обезвредни, што остава трага. Второ, колку повеќе човек ги изговара своите стравови без свесност и работа на нив, толку подлабоко тоне во нив, како сам да фрла дрва на огнот. Понекогаш тишината не е потиснување, туку начин да се зачува внатрешната сила.

Фридрих Ниче рекол:

„Слабоста покажана на погрешна личност станува оружје против тебе.“

2. „Не им кажувајте на сите за вашите приходи“

Парите се тема во која има премногу емоции, споредби, скриени очекувања и, колку и да звучи чудно, напнатост — дури и кога разговорот започнува лесно, онака попатно. Штом ќе се изговорат бројките, во нечија глава почнува споредување, кај некого завист, а кај некого пресметка.

Одеднаш односите кои биле едноставни и мирни стануваат потешки и напнати, како да се појавил невидлив бројач. Тука е и другата страна — молби, очекувања, долгови — кои речиси секогаш знаат да ги нарушат дури и најцврстите врски. Парите ја „сакаат“ тишината, не поради некаква мистика, туку затоа што така се намалува непотребниот надворешен притисок.

3. „Не им раскажувајте на сите за вашите проблеми“

Кога е тешко, природно е да посакаш да се искажеш. Тоа е човечки, понекогаш дури и неопходно, но тука се појавува клучниот момент за кој ретко размислуваме: кому точно му го кажувате тоа.

Не слуша секој навистина кога слуша. И не знае секој што клима со глава да ја зачува тајната. Приказните раскажани во доверба понекогаш завршуваат во туѓи разговори, и тогаш болката станува двојно поголема: прво поради самата ситуација, а потоа затоа што таа веќе не е само ваша лична работа. Понекогаш е подобро да имате една личност проверена со времето, отколку десет случајни слушатели.

4. „Не говорете секому за вашата среќа“

Постои онаа посебна состојба кога внатре е мирно, добро, топло, кога немате потреба ништо да докажувате, објаснувате или покажувате. Токму во таквите моменти се појавува желбата тоа да го споделите, да кажете гласно: „Види како сè убаво ми се намести“.

Таа желба е разбирлива. Но токму тука најчесто се случува чуден пресврт. Штом среќата почне активно да се раскажува, демонстрира и коментира, таа како да ја губи својата длабочина. Станува кревка, зависна од туѓи погледи, реакции и оценки. Некој ќе се радува искрено, но не сите. Некој ќе споредува, некој ќе завидува, дури и несвесно. Тоа создава непотребна бучава околу нешто што ја сака тишината.

Зошто е важно да умееме да молчиме?

Молчењето во вакви работи не е затвореност, студеност ниту недоверба кон сите. Тоа е избор. Избор да го зачувате внатре она што е вредно. Избор да не се делите себеси на парчиња. Избор да не објаснувате непотребно на оние што не се подготвени тоа внимателно да го прифатат.

Тоа не е повик да се осамите или да престанете да им верувате на луѓето. Напротив, тоа е повик да избирате кому му верувате и да разберете дека најважните работи во животот не стануваат посилни само затоа што сите околу вас знаат за нив.