Таков е случајот со релативно новата серија „Pluribus“ на Винс Гилиган, авторот кој стои зад мегапопуларниот хит „Breaking Bad“.

Оваа серија не се обидува веднаш да ве освои. Наместо тоа, полека ве вовлекува во својот необичен свет кој на прв поглед делува мирно, среќно и речиси совршено, но токму поради тоа е и вознемирувачки. Напнатоста не се гради преку настани, туку преку чувството дека нешто не е во ред, иако на прв поглед нема никаков очигледен повод за грижа. Таа несогласност помеѓу она што го гледаме и она што го чувствуваме го задржува вниманието и поттикнува размислување…

Ако ја сакате серијата „Breaking Bad“, оваа ќе ве освои со својот необичен свет

Премисата на серијата е едноставна, но речиси застрашувачки убедлива. Светот кој го познаваме не исчезнува преку војни, пандемии или катастрофи, туку преку нешто многу поинтересно и поголемо – колективна промена на човечката свест. Луѓето стануваат верзии на себе без внатрешни конфликти, сомнежи и без потреба од избор. Со други зборови, светот станува совршено функционален, но и опасно стерилен!

Во центарот на приказната е Керол Стурка, жена која чувствува дека нешто не е во ред. Додека сите околу неа ја прифаќаат новата реалност со речиси неприроден мир, таа останува последната трага од „стариот свет“ – оној во кој несовршеноста, конфликтот и слободната волја биле составен дел од човечкото искуство. И токму низ нејзината перспектива гледачот започнува да се сомнева во она што го гледа.

Она што ја издвојува серијата „Pluribus“ од повеќето денешни серии е фактот дека во неа нема класичен негативец. Не постои јасна закана, нема антагонист кој можете да го мразите. Колективот кој „го презема“ светот не е брутален ниту насилен. Напротив, делува грижливо, смирено и речиси утешително.

И токму тука Гилиган повлекува најопасен потег: нè тера да се запрашаме дали навистина би се спротивставиле на таков свет. Бидејќи ако нема конфликт, нема ниту страдање. Ако нема страдање, нема ниту раст. А без раст, што останува од човекот? Серијата не морализира, не нуди готови одговори, но многу прецизно поставува прашања кои долго остануваат во умот и откако епизодата завршува.

IMDb дава висока оцена 8/10 за светот на Керол Стурка

Визуелниот идентитет на серијата дополнително го засилува она чувство на нелагодност. Наместо очекуваните темни тонови на дистопија, „Pluribus“ користи светлина, отворени простори и речиси стерилна естетика. Пустинските пејзажи на Ново Мексико, познати од „Breaking Bad“, овде добиваат нова симболика. Тишината на тие простори совршено ја одразува внатрешната состојба на светот кој изгубил нешто суштинско. Сè изгледа убаво. Но ништо не делува вистински.

Серија која ќе ве „прикова“ за екран

Тонот на серијата постојано балансира помеѓу црниот хумор и длабоката егзистенцијална нелагодност. Во еден момент гледате речиси апсурдна ситуација во која сите размислуваат исто, а веќе во следниот се соочувате со прашање кое погодува право во сржта: што ако слободата вклучува и право на грешка?

Наративниот ритам е бавен, но намерно таков. „Pluribus“ не сака да ја гледате случајно. Таа бара внимание, време и спремност за размислување. Не е серија која ќе ја „одработите“ за еден викенд – и токму тоа е нејзината најголема сила.

Со оценка 8/10 на IMDb, „Pluribus“ веќе се позиционира како еден од најинтригантните телевизиски проекти во последните години. Во време кога постојано се зборува за продуктивност, среќа и „подобра верзија на себе“, оваа серија поставува прашање кое звучи речиси провокативно:

„Дали навистина би сакале да живеете во свет каде сè е совршено?“

И можеби уште поважно: Дали во таков свет вие всушност би биле вие?