Аманда Фара од непрофитната организација за благосостојба на животните „best friends animal society“ објаснува дека некои кучиња не бараат близина од приврзаност, туку затоа што се вознемирени и им е потребна поддршка. Разбирањето на таа разлика е клучно, особено бидејќи анксиозноста е чест проблем кај кучињата – едно истражување покажало дека речиси половина од кучињата во САД, односно 49,9 проценти, страдаат од умерена до тешка анксиозност, пишува „paradepets“.

Знаци дека кучето бара поддршка, а не приврзаност

Кога кучето е вознемирено, неговото однесување може на прв поглед да изгледа како израз на приврзаност, но сигналите што ги испраќа се сосема поинакви. Фара вели дека сопствениците треба да обрнат внимание на следниве знаци:

- туркање на сопственикот со шепа

- напнатост во телото, вклучувајќи напнато лице и уши свртени наназад

- подвиткана опашка

- забрзано дишење предизвикано од стрес

- испакнати очи, односно кога кучето гледа во сопственикот, но истовремено странично го следи тоа што го плаши

Како да реагирате во стресни ситуации

Како сопствениците треба да реагираат за да му помогнат на кучето, а не само да ја задоволат сопствената претстава за неговата умилност? „Најдобро е да го слушате она што кучето се обидува да ви го каже. Кучињата кои во одредени ситуации се вознемирени не смеат да се игнорираат кога бараат помош“, вели Фара.

Таа објаснува дека ако кучето во парк почне да се прилепува до сопственикот, тоа често значи дека се чувствува непријатно и сака да си замине, но не може само.

„Понудете им утеха и тргнете се од таквите ситуации кога е можно“, советува таа. „Секогаш можете постепено да работите на тоа со текот на времето да им стане поудобно.“ Ако заминувањето не е опција, на пример при посета на ветеринар, Фара предлага поинаков пристап.

„Ако не можете да заминете, длабоко вдишете, останете смирени и самоуверени и уверете го дека сè е во ред“, додава таа.

Како изгледа галење од приврзаност

Фара нагласува дека контекстот и говорот на телото се клучни за правилно толкување на однесувањето на кучето. „Вистинското галење од приврзаност се случува кога и ситуацијата и кучето се опуштени.

Телото им е опуштено, без напнатост, изразот на лицето е благ, а кај некои и јазикот им виси од страната на устата ако тоа им е навика“, објаснува таа. Во такви моменти кучето не бара олеснување од стрес, туку избира близина затоа што се чувствува сигурно и задоволно.

Тешењето не го зголемува стравот

Фара истакнува дека ако тешите исплашено куче, нема да ја зголемите веројатноста повторно да се исплаши. „Кучињата не избираат дали ќе чувствуваат страв, па не можат ни да го глумат за да добијат утеха“, вели таа.

„Затоа утешете го вашето куче кога е вознемирено или исплашено, тргнете го од она што го плаши кога можете, а потоа дома галете се.“

Разбирањето на разликата меѓу приврзаноста и анксиозноста може да им помогне на сопствениците да реагираат попромислено и да обезбедат нивните кучиња да се чувствуваат безбедно и поддржано тогаш кога тоа им е најпотребно.