Во секојдневните ситуации тие често забележуваат и усвојуваат суптилни сигнали кои поминуваат незабележано. Тие сигнали можат да влијаат на нивното однесување, емоционалните реакции и начинот на кој се справуваат со предизвиците.

Токму затоа е важно да разбереме кои пораки децата ги препознаваат, дури и кога не сме свесни дека ги испраќаме. Психологот д-р Карин Монстер-Петерс истакнала три нешта кои децата лесно ги забележуваат кај возрасните, иако можеби не сме свесни за тоа.

1. Како ја задржуваме смиреноста

Децата многу лесно можат да забележат кога сме уморни, неурамнотежени или емоционално исцрпени и тоа често го одразуваат преку своето однесување. „Кога не се грижиме за сопствените потреби, потешко се справуваме со детските испади. Важно е да си простиме за грешките и да прифатиме дека не можеме секогаш да реагираме совршено. Смиреноста на родителот му помага на детето полесно да помине низ силните емоции“, објаснила Монстер-Петерс за „YourTango“.

2. Колку се реални нашите очекувања

Испадите се нормални и кај малите деца и кај тинејџерите, затоа што нивниот мозок сè уште учи како да се справува со силни емоции.

Д-р Монстер-Петерс истакнала: „Кај малите деца испадите не се обид за манипулација, туку начин на кој телото го ослободува наталожениот стрес и страв. Со развојот на мозокот, децата сè подобро учат да ги изразуваат своите потреби со зборови, но во пубертет повторно се соочуваат со големи емоционални промени. Разбирањето на нивната развојна фаза и гледањето на ситуацијата од нивна перспектива во голема мера го менува родителскиот пристап“.

3. Колку свесно се поврзуваме со децата

Психологот Монстер-Петерс нагласила дека принудата, заканите или игнорирањето само го продлабочуваат чувството на несигурност кај децата.

„Поврзаноста и блискоста се поважни од коригирањето на однесувањето во моментот на испад. Спуштањето на нивото на детето, воспоставувањето контакт со очите и смиреното дишење помагаат да се смират двете страни. Родителството засновано на љубов, почит и разбирање го поттикнува емоционалниот раст и кај детето и кај родителот“, заклучила д-р Монстер-Петерс.