Истражувањето на научниците од Универзитетот Монаш и Универзитетот во Сиднеј објавено во септември во списанието „British Journal of Sports Medicine“, покажало дека различни комбинации на бројот на чекори и интензитетот на пешачењето можат да бидат поврзани со помал ризик од прерана смрт.

Научниците ги анализирале податоците на 64.743 средовечни лица од британската база „UK Biobank“. Учесниците седум дена носеле уреди што го бележеле нивното движење, а потоа биле следени во просек околу осум години.

Резултатите се особено интересни за луѓето кои во текот на денот не успеваат многу да пешачат.

Кај лицата кои правеле помалку од 5.000 чекори дневно, темпо од околу 80 чекори во минута било поврзано со приближно 28 отсто помал ризик од смрт во однос на референтната група со многу бавно темпо.

Најнизок ризик бил забележан кај луѓето кои правеле меѓу 7.500 и 10.000 чекори дневно, со темпо од приближно 100 чекори во минута.

Тоа не значи дека е пронајдена нова „магична формула“. Станува збор за опсервациско истражување кое покажува поврзаност, но не докажува дека одреден број или темпо на чекори директно предизвикува подолг живот.

Дали тогаш мора да направиме 10.000 чекори?

Интересно е што целта од 10.000 чекори првично не настанала врз основа на медицински истражувања. Нејзината популарност влече корени од маркетиншка кампања за јапонски педометар од 1960-тите години.

Подоцнежните истражувања покажале дека здравствените придобивки постојат и пред достигнувањето на таа граница.

Голема анализа на Универзитетот во Сиднеј од 2025 година покажала дека 7.000 чекори дневно се поврзани со приближно 47 отсто помал ризик од прерана смрт во однос на 2.000 чекори. Значајни придобивки биле забележани и кога луѓето го зголемиле движењето од околу 2.000 на меѓу 5.000 и 7.000 чекори.

Новото истражување сега покажува дека и темпото може да биде важно.

Еден од авторите, Николас Кемел, истакнува дека лице кое дневно прави 4.000 чекори, но дел од нив ги прави со поенергично темпо, сепак прави нешто корисно за своето здравје. Лице кое не може брзо да оди, од друга страна, може да има корист од постепеното зголемување на вкупниот број чекори.

Притоа, побрзото одење не значи дека сите треба да достигнат ист број чекори во минута. Едноставен показател може да биде дишењето: при поенергично одење, дишењето би требало да биде забрзано, но лицето сепак би требало да може да разговара во пократки реченици.

Резултатите не треба да се толкуваат ниту како порака дека е сеедно дали ќе направиме 3.000 или 10.000 чекори. Доказите покажуваат дека зголемувањето на дневното движење носи здравствени придобивки, особено кај луѓето кои многу малку се движат.

Новата студија пред сè сугерира дека бројката на телефонот или паметниот часовник не е единственото мерило. Ако не можете секој ден да направите 10.000 чекори, зголемувањето на бројот на чекори со нешто поенергично темпо сепак може да биде многу корисно.