Хотелската сезона на Јадранот секоја година носи голем број гости, но зад услугата што ја добиваат стојат работниците кои во текот на летните месеци често работат во исклучително тешки услови.

Долгите смени, недостигот од персонал, заморот и притисокот сè да биде завршено навреме се само дел од нивното секојдневие, а она што се случува зад хотелските врати гостите главно не го гледаат.

Токму за односот на гостите кон хотелскиот персонал се повела расправа на страницата на Фејсбук „Savetnik za putovanja - Travel Advisor“, откако една корисничка се пожалила на однесувањето на вработените во одредени хотели.

Тогаш се јавила жена која, како што навела, седум сезони работела на Јадранот и решила да открие што гостите, како што тврди, „никогаш не го гледаат“, и дека токму поради тоа вработените не се секогаш совршено љубезни.

„За директорот си бројка и треба да те исцеди додека не цркнеш“

„Работев седум сезони на прекрасниот Јадран. Она што вие како гости не го гледате е односот што работодавачот во 99 отсто од случаите го има кон работникот, во какви услови живее тој работник и како гостите се однесуваат кон истиот тој работник. Работев како келнерка на бифе, значи смени од 12 часа, гаќи, панталони, сè мокро, често гладна, уморна, со крвави нозе. Станува збор за една наша хотелска компанија. За директорот си бројка и треба да те исцеди додека не цркнеш“, опишала таа.

Потоа се осврнала и на односот на дел од гостите кон вработените.

„А гостите? На прсти од едната рака можам да избројам неколкумина од нив кои во тие седум години се однесуваа кон мене човечки, со почит и достоинствено. Мислат дека се подобри, а ти си им само слуга. Можат сè и сè им е дозволено преку туѓ грб. Па, ти биди услужен и насмеан со месеци без слободен ден и со крвави чорапи. Ти имаш работа и мораш да ја завршиш, а тоа мнозинството не го сфаќа, па се исклучително безобразни, те третираат како ѓубре и мораш да им се извинуваш затоа што си ја вршиш својата работа“, напишала таа.

„Работиме како робови“

Денес, вели таа, и самата е хотелски гостин, но искуството од работењето во туризмот не го заборавила.

„Сега и самата сум гостин, и тоа во хотел од висока категорија, и не ми паѓа напамет да кажам ниту еден единствен збор некому за кого од искуство веќе знам дека работи како роб. И не ми паѓа напамет да се однесувам кон кого било како кон стока, како што со години се однесуваа кон мене“, порачала таа.

Објаснила и што понекогаш се крие зад коментарите на вработените, како оној дека „сите ќе полетаат на ручек или вечера“.

„‘Гледај сега кога сите ќе полетаат на ручек или вечера’, во мојот случај, до 15 часот сè требаше да биде средено и јас мораше да пешачам до сместувањето. Единствено што ми требаше беше некој да седи до последната минута и да останувам еден час подолго да работам, што не ми беше платено. И, еј, важна е продуктивноста, па немаше ниту доволно персонал. Во 17 часот повторно одев на работа, но гостинот и онака не го интересира тоа. Некогаш останував во хотелот од 7 до 22 часот бидејќи немав сила да одам до сместувањето“, напишала.

„Ставете се во чевлите на тие кутри луѓе“

Сепак, нагласила дека лошите услови за работа не се оправдување за некултурата.

„Основната култура мора да постои. А ако платиш, не си платил личен роб 24 часа дневно, туку сместување. Мнозинството би седело до утро. Ресторанот има работно време, а тој изморен персонал заслужува одмор. Гостинот се симнува во својата соба, а јас километри пешачев до својот контејнер, и така секој ден. Но тоа никој не го гледа, односно не сака да го види. Еден ден ставете се во чевлите на тие кутри луѓе и тогаш сите по ред пишувајте што и како. Убав поздрав“, заклучила поранешната келнерка.