Меша Селимовиќ имал 56 години кога го објавил својот роман „Дервишот и смртта“. Инспириран од трагичната смрт на својот постар брат Шефкија Селимовиќ, Меша објавил роман во 1966 година и доживеал голем успех.

Такво ремек-дело не можело ни да остане незабележано, бидејќи речиси секоја реченица во него е животна лекција.

Ви ги пренесуваме најинтересните цитати од романот „Дервишот и смртта“:

„Грешните мисли се како ветер, кој ќе ги запре? И не мислам дека е големо зло. Што е побожност, ако нема искушенија што треба да се надминат?“.

„Претпоставувам дека љубовта е единственото нешто на светот што не треба да се објаснува или за кое треба да се бара причина“.

„Ова чувство на гордост е прекрасно, нè штити од жалење“.

„Кога убиваат без вина, можеби се откажуваат без оправдување“.

„Тогаш таткото рече: запомнете, жално е што во нашата земја никој не мисли дека е на вистинското место, а секој е можен соперник за секого; луѓето ги презираат оние што не успеваат...“.

„Дали месечината и сонцето исчезнуваат кога заоѓаат?“.

„Смртта ти се чини, а тоа е раѓање“.

„Твојот гроб изгледа како темница, но твојата душа станува слободна“.

„Кое зрно не никнува кога ќе се стави во земја?“.

„Ги повикувам како сведоци мастилницата и перото и она што е напишано со перото.

Ги повикувам како сведоци неизвесната темнина на самракот и ноќта и сè што таа го оживува,

Ја повикувам како сведок месечината кога изгрева и зората кога побелува,

Го повикувам како сведок денот на судот, и душата што се прекорува себеси,

Го повикувам како сведок времето, почетокот и крајот на сè - дека секој човек е секогаш во загуба.

Повторно сум сам“.

„Можеби е најдобро тоа, не очекуваш помош и не се плашиш од предавство. Сам. Ќе направам сè што можам, не потпирајќи се на поддршка што ја нема, и тогаш сè што ќе постигнам е мое, и лошо и добро.“

„Бунт! Дали е само збор или е мисла? Ако е мисла, тогаш е моја мисла или моја заблуда. Ако е заблуда, тешко мене; ако е вистина, тешко мене уште повеќе.“

„Сакав да зборувам, без никаква намера. Но, проблемот е што не се осмелуваш да размислуваш. Се плашиш, не знаеш каде ќе те однесе мислата. Сè е збунето во тебе и ги затвораш очите, се држиш до стариот начин.“

„Поминав низ животот без страв или сомнеж, како будала покрај пропаст, сега ми се чини како пропаст и прав пат.“

„Човекот најчесто зборува заради себе, но мора да го почувствува ехото на своите зборови.“

„Ако Бог казнува за секое сторено зло, немаше да остане ниту едно живо суштество на земјата.“