На Богојавление, водата се осветува во сите цркви и храмови. Тоа е свечена церемонија на која присуствуваат многу луѓе, кои ја носат осветената вода во своите домови, бидејќи таа Света Вода - Богојавление, се чува во секој дом во текот на целата година како големо светилиште и се користи само при голема потреба (болести, вознемирување од зли духови).
Меѓу верниците постои голема дилема колку долго можат да ја чуваат светата вода и што да прават со старата кога ќе пристигне новата.
Светата вода, особено Богојавление, која луѓето обично ја носат дома, може да се чува неограничено време. Без разлика колку долго се чува, таа не ја губи својата осветувачка благодат ниту станува подложна на расипување. Меѓу луѓето има семејства кои ја чуваат осветената вода триесет или повеќе години, со оглед на тоа што секоја година, од новата вода, кога ја носат од црквата, додаваат малку во шишето во кое ја чуваат старата вода.
Но, главното прашање е „по една година, кога ќе пристигне новата вода, што треба да се прави со старата?“. Одговорот на тоа прашање не е напишан во црковните книги, ниту пак постои некаква писмена наредба во врска со тоа.
Но, затоа постои народна традиција и обичај што Црквата премолчено го усвоила, а тој стекнал традиционална вредност, како и многу други работи што се зачувани во Црквата преку традицијата.
Значи, според таа народна традиција, а сега и црковна традиција, ако целата количина на Богојавленска вода не се консумира побожно во текот на годината, тогаш кога ќе пристигне новата вода, остатокот се истура во бунар, река или цвеќиња.
Во секој случај, каде што нема да биде изложена на газење и сквернавење.
