Пензионираниот американски генерал ја изнесе оваа прогноза во разговор за поткастот „Forecast2050“, објавен на 8 октомври. Според неговата процена, армиите би можеле да почнат да користат AI системи што собираат податоци од теренот, поврзуваат информации од различни извори и ја насочуваат работата на повеќе автономни машини.

AI како дел од воениот команден систем

Петреус очекува развој на она што го опишува како мрежи од автономни системи што меѓусебно соработуваат, наместо секое беспилотно летало или друга машина да функционира одделно. Таквиот пристап би можел да овозможи координација на поголем број уреди без потреба човек непосредно да управува со секој од нив.

„Ќе имаме AI агенти, односно офицери во штабовите засновани на вештачка интелигенција“, рече Петреус, зборувајќи за развојот што го очекува во следните четири години.

Тој смета дека таквите системи би можеле непрекинато да обработуваат информации и да помагаат во донесувањето оперативни одлуки, без ограничувањата карактеристични за човечката работа. Сепак, станува збор за негова прогноза, а не за потврда дека таквата технологија ќе биде широко применета до наведениот рок.

Петреус очекува и дека во војната во Украина до крајот на 2026 година ќе се зголеми употребата на автономни беспилотни системи. Нивната поширока примена, според него, би можела да ја намали зависноста на армијата од бројот на оператори потребни за управување со леталата.

Кој ќе го има последниот збор?

Поголемата автономија на AI системите го отвора прашањето за одговорноста за одлуките што можат да имаат смртоносни последици. Американската војска веќе користи вештачка интелигенција за обработка на големи количества податоци, но обемот на конкретните примени не е целосно јавно објаснет.

Адмиралот Бред Купер, командант на американската Централна команда, изјави дека луѓето секогаш ќе ги носат конечните одлуки за тоа кои цели да се нападнат и кога. Тој пристап ја разликува употребата на AI за анализа и поддршка на командувањето од системите на кои би им била препуштена одлуката за употреба на сила.

Петреус, меѓутоа, смета дека преминот кон поавтономно војување ќе бара и промени во организацијата и обуката на воените сили. Затоа, технолошкиот напредок не е единствениот предизвик: армиите ќе мора да ги одредат границите на овластувањата што им ги даваат на автоматизираните системи и начинот на кој ќе ги контролираат нивните одлуки.