Додека многумина многу порано го забавуваат темпото, Славко Пантиќ од Усорци кај Оштра Лука покажува дека годините не мора нужно да значат и откажување од сè што го исполнува човекот.

Зачекорил во вториот век од животот, но неговото секојдневие и понатаму е исполнето со обврски. Вози автомобил, трча, се грижи за пчелите, поправа електромотори, чита и пишува без очила, а лекарите, како што вели, речиси и да не ги посетува.

Особено е интересно тоа што на 7 мај го прославил својот 100-ти роденден, а само осум дена подоцна отишол да ја продолжи возачката дозвола.

На 100 години и понатаму вози автомобил

Славко зад себе има дури шест децении возачко искуство и не планира да се откаже од воланот.

„Возам без очила и никогаш брзо, меѓу 60 и 80 на час. За 60 години возење немав ниту најмало „чукнување“. Автомобилот на моите години не е луксуз, туку потреба“, вели Славко.

Неговата сопруга Мира, сепак, не е секогаш воодушевена од сите негови навики, но Славко останува верен на животниот ритам на кој е навикнат.

Секој ден трча до два километри

Кога го прашуваат како ја зачувал виталноста, нема комплицирана формула.

Никогаш не пиел алкохол ниту пушел, внимава на исхраната и, пред сè, се труди постојано да се движи.

„Никогаш не сум пиел алкохол. Пробав еднаш и видов дека не ми годи. Никогаш не сум запалил цигара. Човек мора да внимава што јаде и пие и мора да се движи. Повеќето сами си го скратуваат животот“, вели Славко.

А движењето кај него не е само совет што им го дава на другите.

„Секој ден лесно трчам од еден до два километри. Не сакам да седам. Секогаш нешто работам и тоа ме одржува“, вели овој витален Херцеговец.

Животот од Херцеговина го довел до Оштра Лука

Славко е роден во селото Приграѓани, недалеку од Мостар. Работел како шумар, а работата најпрво го одвела во Љубушки, потоа во Сански Мост, за во 1969 година да се пресели во Усорци кај Оштра Лука.

„Бев шумар во Љубушки, но таму во еден период имаше вишок шумари, па во 1960 година бев префрлен во Сански Мост. Во Оштра Лука дојдов во 1969 година, а пензиониран сум далечната 1990 година“, се присетува тој.

Со првата сопруга Мара, која починала во 1995 година, добил три деца, два сина и ќерка. Денес има седум внуци и 13 правнуци.

Пчеларството му е љубов за цел живот

Една од работите од кои Славко не можел да се откаже ниту на 100 години е пчеларството. Љубовта кон пчелите ја наследил од татко му, а некогаш имал дури 40 пчелни семејства.

„Татко ми се занимаваше со пчеларство, па и јас ги засакав пчелите. Некогаш имав 40 пчелни семејства и знаев да произведам еден тон мед во сезона. Сега имам само три пчелни семејства, но не се откажувам“, раскажал тој за „Infoprijedor.ba“.