До работа и назад – и пола дневница веќе ја нема

За многумина, одењето на работа одамна не е само рутина. Станува месечен трошок што ретко се пресметува до крај. Се гледа платата на хартија, ама не и она што исчезнува пред да влезе во домаќинството. Ако некој зема 35.000 или 40.000 денари, а секој ден троши по 150, 200 или 300 денари само за превоз, на крајот од месецот тоа веќе не е ситница. Тоа е рата. Тоа е сметка. Тоа е дел од платата што не стигнува дома.

Еден вработен што секој ден оди со автомобил од периферија до центар лесно може да потроши неколку илјади денари месечно само за гориво. Ако нема службен паркинг, се додава уште еден трошок. Ако работи во дел од градот каде што паркинг-местото е луксуз, сметката расте. Некој плаќа зона, некој приватен паркинг, некој се врти по 15 минути во круг. И тоа вртење чини. Не само нерви, туку и бензин.

„На крајот излегува дека работам еден дел од месецот само за да можам да одам на работа“, велат дел од вработените кои секојдневно патуваат од населбите кон централното градско подрачје.

Кај тие што користат автобус, трошокот можеби изгледа помал, ама приказната не завршува таму. Времето станува најскапата ставка. Чекање на станица, префрлање од една линија во друга, доцнење, гужви, автобус полн до врата. Половина час наутро, половина час попладне, понекогаш и повеќе. На хартија човек работи осум часа. Во реалност, за работа му одат десет.

Ако еден вработен секој работен ден губи по два часа на патување, тоа се околу 40 часа месечно. Цела работна недела. Недела која никој не ја плаќа. Недела во која човек не одмара, не е со семејството, не завршува лични обврски, не спие. Само патува. Од дома до работа и назад.

„Кога зборуваме за плата, најчесто гледаме колку пари легнале на сметка. Но реалната вредност на платата зависи и од тоа колку време и пари човек троши за да ја заработи“, велат економски аналитичари.

Целосниот текст прочитајте го ТУКА.