Зошто некои деца речиси никогаш не добиваат настинка, додека други се разболуваат и по десетина пати годишно? Јапонските педијатри со години укажуваат дека одговорот не лежи во генетиката, скапите суплементи ниту во таканаречените „силни“ имунолошки системи, туку во една едноставна навика која во Јапонија се учи уште од најмала возраст.
Станува збор за плакнење на устата и грлото веднаш штом се дојде дома. Во јапонските семејства, училишта и градинки, оваа пракса е подеднакво вообичаена како миењето на рацете. Децата веќе околу втората година од животот, преку игра и со помош на родителите, се учат да ја исперат устата со вода, често благо посолена, пред да продолжат со дневните активности.
Објаснувањето е едноставно и базирано на биологијата. Повеќето респираторни вируси не започнуваат инфекција во белите дробови. Тие најпрво влегуваат преку устата, грлото и носните патишта, каде се задржуваат на површината на слузницата пред да успеат да се поврзат со клетките и да започнат размножување. Токму тој краток период претставува „прозорец“ во кој е можно да се отстрани голем дел од вирусите пред да дојде до инфекција.
Испирањето на устата и грлото помага вирусите физички да се отстранат од слузницата, да се намали вкупното вирусно оптоварување и да се прекине раната фаза на размножување. Солената вода дополнително создава неповолна средина за микроорганизмите, поради што тие потешко се размножуваат. Затоа оваа навика во Јапонија не се смета за лекување, туку за превенција.
Родителите во Јапонија често забележуваат и дополнителни придобивки. Децата имаат помалку воспаленија на грлото, поздрави непца и заби, посвеж здив и поретки алергиски реакции. Општата здравствена состојба во сезоната на настинки и грип е значително постабилна, а опоравувањето, кога сепак дојде до инфекција, е побрзо и полесно.
На тоа укажа и јапонскиот педијатар д-р Танака, која го споредувала бројот на настинки кај деца од иста возраст во Јапонија и САД. Додека јапонските деца во просек имаат една до две настинки годишно, кај американските деца тој број достигнува осум до дванаесет. Биологијата е иста, разликата е во секојдневните навики.
Сепак, оваа метода ретко се промовира надвор од Јапонија. Причината, според зборовите на самата д-р Танака, е прилично едноставна: навиката е премногу едноставна, нема финансиски потенцијал, не се учи систематски на медицинските факултети, а родителите често се навикнати да бараат решение во лековите, наместо во рутината.
Во јапонската пракса, испирањето се препорачува по враќање дома, по користење јавен транспорт, пред оброк и при првите знаци на замор или слабост. Не бара посебна опрема – доволна е топла вода и малку сол, а целата постапка трае само околу една минута. Устата се испира околу триесет секунди, потоа грло се гргла уште околу триесет секунди, а течноста потоа се исплукува.
Суштината на оваа навика не е во спектакуларни резултати преку ноќ, туку во доследноста. Рутина, како што велат јапонските лекари, секогаш ја победува отпорноста. Кога мала превенција се повторува секој ден, таа долгорочно го обликува здравјето.
Силниот имунитет, пораката која ја носи оваа пракса, не се гради секогаш со додавање уште суплементи и препарати. Понекогаш се гради со отстранување на заканите уште на самиот влез во организмот. Исчистете го патот, заштитете го системот и дозволете му на телото да ја направи работата што веќе знае како да ја направи.
